“เงินชดเชยการรื้อถอนจะเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตเธอไว้ และความช่วยเหลือจากคนนอกเป็นเพียงความช่วยเหลือชั่วคราว สิ่งสำคัญที่สุดคือเธอต้องช่วยตัวเอง แต่เธอจะรับไว้หรือไม่ ก็เป็นเรื่องของเธอ”
“เสี่ยวเถาเถา ฉันจะส่งข้อมูลติดต่อไปให้คุณ คุณบอกอันจวินว่านี่คือทนายความและเป็นองค์กรที่เชื่อถือได้ พวกเขาจะดำเนินคดี และช่วยจัดการเงินชดเชยการรื้อถอนให้ได้ ส่วนเขาจะเชื่อหรือไม่ นั่นก็ขึ้นอยู่กับเขาเลย”
คนของคุณชายสามเวินจะไม่ฮุบเงินชดเชยนี้ของอันจวินแน่นอน
อันจวินได้ยินคำพูดของเฝ่ยไป๋ลู่ เขาก็หันไปมองกล้องด้วยสายตาสับสน “ทำไมคุณถึงอยากช่วยผม?”
“ทำไมถึงช่วยงั้นเหรอ? อืม มันเป็นการเตือนใจฉันน่ะ เตือนว่าการช่วยเหลือคุณ ก็อาจจะเป็นการช่วยเหลือผู้อื่นต่อไปด้วย” เฝ่ยไป๋ลู่ส่งยิ้มให้เด็กหนุ่ม
สายตาของไป๋ลู่ราวกับตรึงร่างเขาไว้ จนเด็กหนุ่มจำต้องละสายตา
“เด็กน้อย อย่าแอบกินซาลาเปานะ ฉันจะซื้อให้กินทีหลัง” เสี่ยวเถาเถาเห็นแมวดำคาบซาลาเปาที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา ด้วยความไม่รู้ว่าเป็นแมวตัวไหน เขาจึงเอื้อมมือไปจับ ทว่ามีคนไวกว่าเขาเสียอีก!
อันจวินไม่สนใจแม้แต่พินัยกรรมและแฟลชไดรฟ์ เขารีบอุ้มแมวไว้ในอ้อมแขน
เขาสวมเสื้อผ้าที่ไม่พอดีตัวจนคอเสื้อเลื่อนหลุดจากไหล่ ร่างกายของเขาสั่นเทา ใบหน้าซีดเซียว กระทั่งมีเหงื่อออก “อย่าแตะ…”
หัวใจของเสี่ยวเถาเถาเต้นรัว เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และเริ่มถอยห่างจากกล้อง
