เจียงผิงอันนำก้อนหยกสีดำที่เซียนจากเขตแดนมารมืดทมิฬให้ไว้ออกมา
ภายในนี้มีวรยุทธ์เซียน ‘มารสวรรค์เก้าแปร’ บันทึกไว้
พูดตามตรง เจียงผิงอันตื่นเต้นเรื่องวรยุทธ์ระดับเซียนนี้ยิ่ง
เพราะถึงอย่างไร มันก็เป็นวรยุทธ์เซียน หากเขาได้เรียนมัน พลังต่อสู้ก็จะเพิ่มพูนมหาศาลแน่นอน
แต่ก้อนหยกนี้มีผนึกพิเศษ อ่านไปเพียงหน มันก็จะทำลายตัวเองแล้วสร้างผนึกในใจ มิอาจสอนผู้อื่นได้
เขาไม่มีทางแย่งโอกาสกับบุตรีตนอยู่แล้ว
เจียงผิงอันถามจิตศาสตราของอ่างสัมฤทธิผล “ผู้อาวุโส ก้อนหยกนี้ลอกได้หรือไม่?”
“ได้ มันแค่บรรจุอักขระระดับเซียน ทรัพยากรที่ต้องการในการสร้างซ ้าย่อมไม่ถูก อย่างน้อย ๆ ต้องใช้สมบัติลับหนึ่งชิ้น”
เจียงผิงอันสุดปรีดา ลอกได้ก็ดีแล้ว แลกสมบัติลับหนึ่งชิ้นกับวรยุทธ์เซียน คุ้มราคา!
เจียงผิงอันรีบใช้ทรัพยากรลอกวรยุทธ์เซียนนี้
ช่วงกาลนี้ เขานำทรัพยากรสลับขายอยู่หลายหน ยามนี้มั่งมียิ่งนัก สมบัติลับหนึ่งชิ้นก็นำออกมาได้ง่าย ๆ
ไม่นานนัก ก้อนหยกสีดำซึ่งเหมือนต้นฉบับทุกประการก็ปรากฏขึ้นในมือเจียงผิงอันอีกก้อน
ขณะที่เขากำลังจะอ่านมัน จู่ ๆ จิตศาสตราก็เอ่ยปาก “วรยุทธ์นี้มีสิ่งผิดปกติ”
“มีอะไรผิดปกติหรือ?”
เจียงผิงอันชะงัก
“วรยุทธ์นี้ผสานด้วยวิชาลับพิเศษ หากเจ้าฝึกฝนวรยุทธ์นี้ เจ้าจะถูกผู้ฝังวิชาลับพิเศษนี้ชิงร่างได้ง่ายนัก”
ทันทีที่วาทะของจิตศาสตราสิ้นคำ ร่างของเจียงผิงอันก็ชะงักตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก
“ผู้ฝึกจ
