“ข้าบอกพวกเจ้าแล้วว่าอย่าหวังวิชาจำแลงเซียน ทีนี้เข้าใจหรือยัง”
ณ ศาลาเติงเซียนสาขาแคว้นชางหลาน เรือนพักประมุขศาลา
ประมุขศาลาหลัวซู่นั่งบนเก้าอี้ ตรงหน้านางมีเฉียนฮวั่นโหรวกับเจียงผิงอันยืนอยู่
พวกเขากลับมายังศาลาสาขาแล้ว
หลัวอีเฟยกอดแขนหลัวซู่ “ข้าก็บอกพวกเขาแล้วเช่นกัน แต่พวกเขาก็ไม่เชื่อ ใครจะให้ของดีกับคนนอกเล่า”
หลัวซู่เมินบุตรีตน เงยหน้ามองทั้งสองอย่างชื่นชม
นางทราบเรื่องในศาลาหลักแล้ว และประหลาดใจกับผลงานของทั้งสองยิ่ง
“พวกเจ้าสองคนเรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะ แต่นามอัจฉริยะมีผลเพียงเล็กน้อย ความแข็งแกร่งต่างหากที่สำคัญที่สุด”
“ข้าอยากให้พวกเจ้าทิ้งเส้นทางนี้ไป แต่ในเมื่อพวกเจ้าไม่ฟัง ก็เดินทางไปให้ไกลที่สุดเถิด”
หลัวซู่ยกมือ ส่งม้วนหยกสองม้วนให้กับเจียงผิงอันและเฉียนฮวั่นโหรว
“นี่เป็นระบบการฝึกฝนบางส่วนที่ข้าเรียบเรียงมา พวกมันแตกต่างจากระบบฝึกฝนที่ราชันศักดิ์สิทธิ์สร้าง พวกเจ้าลองอ่านดูมันอาจเป็นประโยชน์กับพวกเจ้าที่สร้างระบบฝึกฝนเองก็ได้”
“ไม่มีใครรู้ว่าเส้นทางของพวกเจ้าถูกหรือผิด พวกเจ้ามีแต่ต้องสัญจรดูเอง”
“ในระหว่างนี้ ข้าจะปกป้องพวกเจ้าให้ได้มากที่สุด มิต้องกังวลว่าจะล่วงเกินศาลาหลัก ข้ายามนี้ยังไม่ตาย พวกเขาไม่กล้าทำอะไรพวกเจ้าหรอก”
เซียนมนุษย์คือกระบี่ไร้เทียมทานอันมีฤทธายิ่งใหญ่
ไร้ผู้ใดกล้าเปิดศึกเต็มรูปแบบกับขุมกำลังที่มีเซียนมนุษย์ หากไปล่วงเกินเซียนมนุษย์เข้า ทายาทท
