บทที่ 224 สยบเนตรเทวะ
“หนานกงเสินใจลอยหรือไร เหตุใดการโจมตีง่าย ๆ เพียงนี้จึงยัง หลบไม่พ้น?”
“อยู่ดี ๆ สีหน้าหนานกงเสินก็ยากมอง ไม่รู ้เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
ทุกผู้ต่างประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นหนานกงเสินถูกเจียงผิง อันชกกระเด็น
เพิ่งเริ่มศึกก็เป็ นเช่นนี้แล้ว
เจียงผิงอันฉวยโอกาสไล่ตาม ผสานอ านาจอักขระกับวิชาเทียม เทพสงคราม ทาให้หนานกงเสินถอยร่นเรื่อยไป
หนานกงเสินปัดป้ องอย่างทุลักทุเล เร่งอานาจเนตรทั้งสองอย่าง เต็มก าลัง คิดมองให้เห็นว่ารูปแบบวรยุทธ ์ในกายเจียงผิงอันเป็ นเช่น ไร
แต่มีอานาจไร ้ลักษณ์สายหนึ่งบังตาเขาไว้ มิอาจพินิจทะลุได้!
เปรี้ยง!
เจียงผิงอันออกหมัดชกหน้าหนานกงเสินจนซี่ฟันกระเด็น ร่าง กระแทกครูดไถลไปสิบกว่าลี้ เกิดเป็ นร่องหลุมลากยาวบนพื้น
เจียงผิงอันกล่าวกับหนานกงเสินอย่างสุขุม “หากเจ้ามีระดับเพียง เท่านี้ เอาชนะข้ามิได้หรอก”
ทุกผู้ซึ่งพินิจศึกอยู่ต่างดูงุนงง มันเกิดบ้าอะไรขึ้น เหตุใดหนาน กงเสินวันนี้จึงหมดมาดฝีมือตกนัก?
หนานกงเสินลุกขึ้นจากฟื้น ปัดฝุ่นจากกาย กัดฟันตะโกน
“เจ้าใช ้วิชาอะไร! ท าไมข้าไม่เห็นลวดลายปราณของเจ้า!”
ได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของผู้ฝึกตนที่รายล้อมอยู่ก็เบิกกว้าง
หนานกงเสินมิอาจมองทะลุเจียงผิงอัน?
เพราะเหตุใด?
