อี้และหร่านหงเฉินซึ่งอยู่ในขอบเขตเดียวกันหาได้มาถึงระดับนี้ไม่
มุมปากโหยวเชียนชิวยกยิ้ม วรยุทธ์พลังวิญญาณห้วงนิทราที่เขาสร้างสมกับห้าแต้มของมันจริง ๆ
ยามเขาเงยหน้า เพลิดเพลินกับคำชมของปวงชนรอบกาย เขาพลันสังเกตเห็นว่าเจียงผิงอันกับเฉียนฮวั่นโหรวยืนเงียบ ๆ อยู่ไม่ห่างไปนัก
ตรงหน้าคนทั้งสอง ดวงแสงสีทองยังไม่ปรากฏ
รอยยิ้มของโหยวเชียนชิวค้างบนหน้า
ดวงแสงห้าแต้มลงไปเหินกลับมาหมดแล้ว ไฉนดวงแสงของสองคนนี้จึงยังไม่กลับมา?
หรือคะแนนของทั้งสอง…
คนอื่น ๆ เห็นโหยวเชียนชิวยิ้มค้าง ก็มองตามสายตาของเขาไปอย่างสงสัย
เมื่อเห็นว่าไม่มีดวงแสงอยู่ตรงหน้าเจียงผิงอันและเฉียนฮวั่นโหรวปวงชนก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่หัวใจของพวกเขาจะสะท้านรุนแรงตระหนักถึงบางสิ่งแล้วเช่นกัน
ในหมู่ผู้เข้ารับการประเมินทั้งหมด ผลลัพธ์ห้าแต้มลงไปถูกประกาศหมดแล้ว มีเพียงหกบุคคลที่มีแต้มเกินห้าเท่านั้นที่ยังไม่ปรากฏผล
หรือระดับวรยุทธ์ที่คนทั้งสองสร้างจะสูงเกินห้าแต้ม!
เซินถูอี้คว้าดวงแสงของเขาซึ่งได้เพียงหนึ่งแต้ม จ้องมองมายังเจียงผิงอันและเฉียนฮวั่นโหรวจตรง ๆ ด้วยสายตาสุดขัดข้องใจและริษยา
คนทั้งสองยังไม่ถึงขอบเขตบูรณาการกันด้วยซ ้า ไฉนจึงสร้างวรยุทธ์ระดับสูงได้?
“หกคนที่เหลือ โปรดก้าวออกมา”
ประมุขศาลาใหญ่เอ่ยช้า ๆ
ภายใต้สายตาผู้ฝึกตนมากมาย บุคคลทั้งหกที่เหลือซึ่งยังไม่ได้รับผลประเมินค่อย ๆ ก้าวออกมา
เมื่อเห็นเจียงผิงอันกับเฉียนฮวั่น
