บทที่ 226 พรสวรรค์สะท้อนลักษณ์ของเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันยืนกลางอากาศ เรือนผมด าปลิวไสว ปราณอันไร ้คู่ เปรียบโผนทะยานสู่ฟ้ า
คู่เนตรลึกล้าจับจ้องดวงตาสีทองของหนานกงเสิน
“คิดว่าเจ้าเป็ นคนเดียวหรือที่ลอกเลียนวิชาผู้อื่นได้?”
สีหน้าของเจียงผิงอันเคร่งเครียด และยามได้ยินวาทะเขา หัวใจ ปวงชนก็เต้นกระตุก ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกตะลึง
“เขา… พูดเช่นนี้หมายความเช่นไร!”
เจียงผิงอันเร่งอ านาจกฎเกณฑ์แห่งไม้สุดก าลัง “ข้าลอกวิชา แขนงอื่นไม่ได้ แต่พอดีข้ามีกฎเกณฑ์แห่งไม้อยู่”
กฎเกณฑ์แห่งไม้โถมทะลัก เจียงผิงอันสร ้างลวดลายโคจรในตัว เนิ่นนานจากนั้น อวตารไม้ร่างหนึ่งก็แยกออกจากร่าง!
เห็นเช่นนี้ ดวงตาของหนานกงเสินก็เปี่ยมความขวัญผวา อุทาน ออกมาดังลั่น “เป็ นไปไม่ได้!”
ผู้ฝึกตนมากมายในโลกภายนอกก็เปี่ยมความตื่นตะลึง
นั่นอวตารเทพพฤกษา!
‘อวตารเทพพฤกษา’ เป็ นวิชาลับของต้าเฉียนที่ถ่ายทอดให้แก่ บุคคลสาคัญเท่านั้น และแทบเป็ นไปไม่ได้เลยที่จะแพร่งพรายสู่ ภายนอก
กล่าวคือ เจียงผิงอันลอกมันได้จริง ๆ!
แต่เจียงผิงอันก็มีความสามารถเช่นนี้ได้อย่างไร?
จะน่ากลัวเกินไปแล้ว
เจียงผิงอันมองอวตารไม้ข้างกายอย่างเสียดายเล็กน้อย
เมื่อไร ้พรสวรรค์เช่นอีกฝ่ าย เขาก็ลอกเลียนได้เพียงอวตารร่าง เดียวเท่านั้น
