หลู่คุนมองเยี่ยอู๋ฉิงผู้บาดเจ็บสาหัสตรงหน้าอย่างเหยียดหยาม “กระทั่งคนอย่างเจ้ายังคู่ควรใช ้กระบี่ด้วยหรือ?”
เยี่ยอู๋ฉิงคิดจับกระบี่ แต่เพราะนิ้วถูกตัดไป จึงมิอาจถือได้กระชับ มือ
เยี่ยอู๋ฉิงคิดดิ้นรน แต่ก็ต้องงุนงงเมื่อพบว่าตนมิอาจหาเหตุผลใด ในการมีชีวิตต่อ และมิอาจทราบชัดว่าไฉนตนจึงยังมีตัวตนในโลกนี้
ขณะที่หลู่คุนกาลังจะปลิดชีวิตเยี่ยอู๋ฉิงนั้นเอง จู่ ๆ พลังสายหนึ่ง ก็รั้งตัว หยุดการโจมตีของเขาไว้
“ผู้ใด!”
บทที่ 222 เจียงผิงอัน รับความตายเสีย
“ผู้ใดบังอาจหยุดข้า!”
หลู่คุนตวาดเสียงเย็น คู่เนตรเย็นเยียบกวาดมองผู้ฝึ กตน ทั้งหลายที่มองอยู่
ผู้ฝึกตนที่ถูกมองสัมผัสได้ถึงอันตรายเสี่ยงชีวิต ร่างเกร็งนิ่ง ก้ม หน้าก้มตา มิกล้าสบตาอีกฝ่ าย
ทุกผู้ที่มองอยู่ดูงุนงง เกิดอะไรขึ้นกับหลู่คุน?
ท้ายที่สุด สายตาของหลู่คุนก็หยุดที่ชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง อายุ ดูราวยี่สิบปี ดวงตาลึกล้าเยี่ยงจักรวาล
“กล้าเข้ามารับความตายหรือไม่?”
เสียงของหลู่คุนเย็นเยียบดุจหิมะ จิตสังหารปรากฏบนใบหน้า เขาไม่ชอบให้ผู้ใดเข้าขัดขวางระหว่างต่อสู้
