ยามหลู่คุนได้ยินชื่อเจียงผิงอัน สีหน้าของเขาก็นิ่งค้าง เหงื่อไหล อาบหน้าผาก
ปรากฏว่าเจ้านี่ก็คือเจียงผิงอัน!
แม้เขาจะไม่ได้เห็นศึกนี้กับตา หลู่คุนก็เคยได้ยินถึงฤทธิ์เดชอีก ฝ่ายมาบ้าง
ด้วยอ านาจต่อสู้ของเขาล าพัง ไม่มีทางประชันเจียงผิงอันได้เลย
“ก็แค่ประชัน ไม่เห็นจ าเป็ นต้องฆ่าแกงกันเลย ปล่อยเขาไปเถิด”
เจียงผิงอันกล่าวกับหลู่คุน
เยี่ยอู๋ฉิงเป็ นคนจากต้าเซี่ย และยังเคยร่วมศึกเคียงบ่า เขาจึงมิ อาจทนมองอีกฝ่ ายเผชิญอุบัติเหตุได้
สีหน้าของหลู่คุนแปรเปลี่ยนไปมา เขาไม่อยากล่วงเกินเจียงผิง อัน แต่หากปล่อยเยี่ยอู๋ฉิงไปเช่นนี้ เขาก็ยังรู ้สึกอับอายเล็กน้อย
“เจ้าไม่ต้องยุ่ง!” ใบหน้างดงามเปื้อนเลือดของเยี่ยอู๋ฉิงเย็นเยียบ ไร้เค้าอารมณ์ใด ๆ
