เจียงผิงอันอยากฆ่าเขานัก แต่คนผู้นี้เป็ นยอดฝี มือขั้นปลาย ขอบเขตแปรเทวะ
ยิ่งกว่านั้น เจียงผิงอันยังเห็นได้ว่าคนผู้นี้ผนึกยันต์ตัวตายตัว แทนสองชิ้น ยันต์เคลื่อนย้ายมิติอีกหนึ่ง หนึ่งตราวิญญาณไล่ตาม และเศษยอดสมบัติอีกชิ้น
ด้วยพลังต่อสู้ปัจจุบันของเขา มิอาจฆ่าอีกฝ่ายได้เลย
“ท าตาเช่นนั้นหมายความเช่นไร เจ้าขยะ?”
เมื่อสังเกตสายตาของเจียงผิงอันได้ เหลียงเซียวหงก็กล่าวเสียง เรียบอย่างเหยียดหยาม “เมิ่งโค่วนั่น… บุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้สั่งฆ่าเอง เจ้า จะทาอะไรบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ได้?”
เขาประกาศออกมาตรง ๆ มิได้ปิดบังอะไรเลย
ร่างของเจียงผิงอันสั่นเทิ้มเกินควบคุม เขามิได้กลัว แต่โกรธอยู่
เมื่อนึกย้อนถึงสายตาในวาระสุดท้ายของท่านอาเมิ่ง โทสะของ เขาก็เกือบหลุดควบคุม
