“น่าเสียดาย อวิ๋นหวงขาดเคล็ดวิชาเผ่าวิหคอมตะ หากบรรลุได้ คงไม่มีทางเพลี่ยงพล้า”
ในช่วงท้ายของการต่อสู้ ยามอวิ๋นหวงใช ้อานาจร่างเทวะ เหยียน เฉินซิงก็ทุ่มปราณทั้งหมด อุณหภูมิรอบทิศลดต่าเฉียบพลัน
โลกหล้าร ้อยลี้ในม่านอาคมกลายเป็ นน้าแข็ง
หลาวน้าแข็งมากมายก่อตัว ชี้ตรงมาที่อวิ๋นหวง
เหยียนเฉินซิงเอ่ยปาก “แม่นางอวิ๋นหวง เจ้าสู้ห้าสิบศึกติดต่อกัน น่าจะเหนื่อยแล้ว ยอมแพ้เถิด สู้ต่อไปเจ้าอาจตายได้นะ”
เซี่ยชิงซึ่งพินิจศึกอยู่ด้านนอกราพึง “อวิ๋นหวง ยอมแพ้เถอะ”
อวิ๋นหวงสู้มานานเกินไปแล้ว แม้นางจะฟื้นปราณวิญญาณได้ แต่จิตวิญญาณและร่างกายอ่อนล้าถึงขีดสุด สู้ต่อไปก็ไร ้ความหมาย
เหยียนเฉินซิงผู้นี้ระดับใกล้เคียงกับอวิ๋นหวง หากเป็ นยามอวิ๋น หวงสมบูรณ์พร ้อม เขาก็น่าจะยังรับมือได้
หากสู้กันต่อไป อวิ๋นหวงจะบาดเจ็บสาหัส หรือกระทั่งอาจตายได้
อวิ๋นหวงมิได้ตอบกลับ ใบหน้างดงามของนางเครียดเคร่ง ร่าง ผสานเข้ากับเงาร่างวิหคอมตะ เร่งปราณวิญญาณทั้งหมดโถมเข้าหา เหยียนเฉินซิง
“ขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์!”
เหยียนเฉินซิงบงการหลาวน้าแข็ง โจมตีเข้าใส่อวิ๋นหวง
หลาวน้าแข็งเผชิญเพลิงรอบกายอวิ๋นหวง หลอมละลายไปอย่าง รวดเร็ว
ทว่าเปลวเพลิงรอบกายอวิ๋นหวงก็เบาบางลงจนสลายสิ้นไป เช่นกัน
หลาวน้าแข็งมากมายปักเข้าใส่ร่างของอวิ๋นหวงจนเลือดสาด กระเซ็น
“รีบยอมแพ้เร็ว!” เซี่ยชิงตะโกนอย่างร ้อนใจ
