“เราสองคนแค่แสดงละคร มิใช่ทูลฝ่ าบาทเรื่องยกเลิกงานแต่ง ของเราแล้วหรือ?”
เจียงผิงอันคิดลุกขึ้น แต่เรียวขางามข้างหนึ่งของอีกฝ่ ายกดตัว เขาไว้จนขยับไม่ได้
“องค์หญิงผู้นี้ตระหนักว่าข้าชักขอบเจ้าขึ้นมาจริง ๆ นิดหน่อย แล้ว ปัญหาเรื่องเมิ่งจิงข้าจัดการเอง ส่วนเจ้าก็โอบสตรีซ ้ายขวาได้ อย่างสบายใจเลย”
เซี่ยชิงเชยคางของเจียงผิงอัน พินิจเจ้าเด็กน้อยตรงหน้า
นับแต่เกิดมา นางไม่เคยเห็นชายใดดีได้กว่าเขา
เจียงผิงอันไหวกายหนีจากเตียงไปอย่างรวดเร็ว
เขาเปิดประตูห้อง และพบว่าตนกลับมาที่ดินแดนลับของราชวงศ์ แล้ว
เซี่ยชิงถลึงตาใส่เจียงผิงอัน “เจ้าท่อนไม้ตัวเหม็น มีบุรุษกี่คน อยากร่วมเตียงกับองค์หญิงผู้นี้ แต่เจ้ากลับเลี่ยงหลบดุจเป็ นงูเป็ นแมง ป่อง!”
