เสี่ยวไป๋ กะพริบตา ก้มมองไข่แมลงอย่างสงสัย สิ่งใดกันขโมย ปราณวิญญาณของมัน
“เสี่ยวไป๋ เดี๋ยวเจ้าจะถูกส่งกลับสู่ธรรมชาติแล้วนะ”
เจียงผิงอันกล่าว
ด้วยความเร็วปัจจุบันของเขา เสี่ยวไป๋ ช่วยเขาได้น้อยมาก และ หากกักมันไว้ที่นี่ต่อไป อีกฝ่ายก็คงอึดอัดน่าดู
เมื่อได้ยินว่ามันกาลังจะถูกส่งคืน เสี่ยวไป๋ ก็ส่ายหัวพัลวัน แผงคอ สีขาวส่ายไหว ประกายดาราพริบพราว
ล้อกันเล่นหรือ ไป? ที่นี่ปลอดภัยกว่าป่ าเขานัก ทรัพยากรก็มี เพียงพอ ทั้งยังมีหนังสือให้อ่าน ผู้ใดไปก็โง่เต็มที
มันแปรเป็ นล าแสงสีขาวไหวกลับไปสู่กองหนังสือของตัวเอง ด้วย กลัวอีกฝ่ายจะไล่มันออกไป
เมื่อเห็นเสี่ยวไป๋ เผ่นหายไปในพริบตา ม่านตาของเจียงผิงอันก็ หดวูบ จ้องมองเสี่ยวไป๋ อย่างไม่อยากเชื่อ
เร็วอะไรเช่นนี้!
เหตุใดจึงมีเค้าพลังกฎเกณฑ์เจือมาได้!
เสี่ยวไป๋ มีการฝึ กฝนเพียงขั้นปลายขอบเขตจินตาน จะแฝง กฎเกณฑ์มาได้อย่างไร?
และยังเป็ นกฎที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนด้วย รวดเร็วเสีย จนกระทั่งมองตามยังไม่ทัน!
ยามเสี่ยวไป๋ อยู่ในขอบเขตสร ้างรากฐาน ความเร็วของมันก็ไว เกินขอบเขตสร ้างรากฐานอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งเร็วไปใหญ่
เสี่ยวไป๋ เป็ นสัตว์ภูตกลายพันธุ์แบบใดกันแน่?
เสี่ยวไป๋ นอนในกองหนังสือนิทาน งาบเคี้ยวหินวิญญาณคาสอง คา กลืนโอสถสองสามเม็ดเป็ นครั้งคราวพลางอ่านหนังสือตรงหน้า ท่าทางสุดแสนสุขสบาย
ในเมื่อเสี่ยวไป๋ ไม่อยากไป เจียงผิงอันก็ไม่ไล่มัน
