บทที่ 185 พบปัวซืออีกครั้ง
เมื่อได้ยินวาทะของชายผู้นี้ สีหน้าของอวิ๋นหวงก็มิอาจสะกด โทสะได้อีก
“ทั้งสองท่านได้กฎเกณฑ์ไปสามชิ้นแล้ว เหตุใดจึงยังได้คืบเอา ศอก? ไม่กลัวการลงทัณฑ์จากหอต าราเทียนเต้าหรือ?”
“ฮ่า ๆ”
เถิงหย่วนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดหัวเราะ
“โง่จริง ๆ หอต าราเทียนเต้าจะลงโทษข้าท าไม? ในหอต าราเทียน เต้าอยู่กันเช่นกฎแห่งป่า ผู้แข็งแกร่งมีสิทธิ์ทาได้ทุกอย่าง”
“เอาละ หากไม่นอนกับข้า ก็อย่าหวังเข้าสู่หอต าราเทียนเต้าได้ เลย!”
กฎของหอตาราเทียนเต้าวัดกันด้วยกาปั้น
ในที่สุดพวกเขาก็ได้ตาแหน่งทูตนาทางมา พวกเขาย่อมทาทุก สิ่งเพื่อตักตวงผลประโยชน์
ร่างเทวะวิหคอมตะนี้มีผลพิเศษ บุคคลแรกที่ได้หลับนอนกับนาง จะเทียบได้กับมียันต์ตัวตายตัวแทนใบหนึ่ง
เถิงหย่วนต้องการมันยิ่งนัก
อวิ๋นหวงกาหมัด กล่าวขึ้นเสียงแข็ง “ข้าไม่ไปหอตาราเทียนเต้า แล้ว!”
ในฐานะอัจฉริยะ นางมีศักดิ์ศรีของตน ถึงจะอยากไปหอตารา เทียนเต้าจริง ๆ นางก็จะไม่ทาเรื่องเช่นนั้น
ไม่ไปเสียยังดีกว่า
คนทั้งสองทลายมายาเกี่ยวกับหอตาราเทียนเต้าของนางไปสิ้น
นางคิดว่านั่นเป็ นสถานที่สืบเส้นทางเซียน แต่ดูเหมือนจะมิใช่ เช่นนั้นแล้ว
“ไม่ไป? คิดจะไม่ไปก็ไม่ไป? เรียกเรามาแล้วก็จะให้เรากลับ?”
