สองก้าว สามก้าว สี่ก้าว……
ยิ่งมุ่งหน้าสู่ห้วงลึก อารมณ์ด้านลบก็ยิ่งเกาะกุมหัวใจของหลี่อี้ เตา
ยามเขามาถึงก้าวที่เก้า ใบหน้าก็บูดเบี้ยวดูไม่ได้แล้ว
“ข้าจะก้าวข้ามเขาได้แน่!”
ขณะที่หลี่อี้เตากาลังจะก้าวเดินหนที่สิบ แรงดูดมหาศาลก็ ปรากฏขึ้นจากนอกถ้า ลากตัวเขาออกมาฟาดกระแทกลงพื้น
หลี่อี้เตาถลึงตาโวยวายใส่ชายชรา “เจ้าทาอะไรอยู่! ทาไมลาก ข้าออกมา! ข้าจะก้าวข้ามเขา!”
ชายชรายกมือตบหน้าเขา ฟาดเขากระเด็นไปร ้อยกว่าจั้งทันที
ร่างของหลี่อี้เตากระแทกเข้ากับภูเขา กระอักเลือดออกมา
ความเจ็บปวดสาหัสปลุกเขาขึ้นกะทันหัน แผ่นหลังชุ่มเหงื่อเย็น เฉียบทันควัน
เกือบถูกจิตมารเข้าแทรก!
หลี่อี้เตาตะเกียกตะกายลุกขึ้น ปาดโลหิตจากมุมปากพลาง คารวะชายชรา “ขอบคุณผู้อาวุโส”
หากมิใช่เพราะชายชราช่วยเหลือทัน เขาคงแย่แล้ว
สีหน้าของชายชราไร ้อารมณ์ “หากเจ้าคิดไปต่อ ก็ตั้งใจฝึกฝน เลี่ยงเรื่องชั่วช ้าเช่นนี้ไปเสีย”
ร่างของหลี่อี้เตาสะท้านรุนแรง สายตาของชายชราลึกล้าอย่างยิ่ง ราวมองทะลุเขาได้
เขาก้มหัวลงอย่างละอาย “ขอบคุณผู้อาวุโสที่ชี้แนะ ภายหน้าข้า จะตั้งใจฝึกฝน ไม่สนใจสิ่งอื่นแล้วขอรับ”
หลี่อี้เตาชาเลืองถ้าคูหามารอันดามืด ใบหน้าปรากฏอารมณ์ ซับซ ้อน ก่อนจะหันกายจากไป
เขาจะไม่สนใจเรื่องยิบย่อยในโลกปุถุชนอีก ตระกูลหลี่ส่งเขาเข้า มาเพื่อเติบโตเป็ นโล่แก่ตระกูลหลี่ มิใช่เครื่องมือประชัน
