“ที่นี่เป็ นจุดรวมจิตมารของบรรพชนแต่โบราณ เต็มไปด้วย ปราณชั่วร ้าย จะปลอดภัยได้อย่างไร?”
เซี่ยชิงร ้อนใจ ไม่รอฟังคาอธิบายของอวิ๋นหวง นางเร่งรุดเข้าไป ในถ้าคูหามารทันทีด้วยกลัวจะเกิดอะไรขึ้นกับเจียงผิงอัน
เมื่อนางเห็นตาแหน่งที่อยู่ของเจียงผิงอัน เซี่ยชิงก็จังงัง มิกล้า เดินเข้าไป
เซี่ยชิงเดินออกมาจากถ้าคูหามาร สีหน้าเหม่อลอยเล็กน้อย
“ข้าเข้าใจผิดไปหรือไม่ เจียงผิงอันอยู่ในต าแหน่งราวห้าสิบก้าว ได้”
อวิ๋นหวงส่ายหัว “องค์หญิงคิดถูกแล้วเพคะ เจียงผิงอันก้าวเข้า ไปห้าสิบก้าว และอยู่ในนั้นมาสองเดือนแล้วเพคะ”
“สองเดือน!”
เซี่ยชิงขึ้นเสียง ลืมความเยือกเย็นก่อนหน้านี้ไปสิ้น ใบหน้าเคร่ง ขรึมเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
แม้จะแข็งแกร่งเพียงไร ก็ไม่มีทางอยู่ในนั้นได้สองเดือน!
คนทั่วไป ทนได้หนึ่งชั่วยามก็นับว่าพลังใจกล้าแข็งแล้ว
แล้วเจียงผิงอันยังเดินเข้าไปห้าสิบก้าว!
ได้ยินว่ากาลก่อน บรรพชนเข้าไปได้เพียงสามสิบก้าว!
“เขาท าอะไรอยู่?”
กว่าเซี่ยชิงจะสงบลงจากความตกใจก็ใช ้เวลาเนิ่นนาน มีเพียงผู้ เคยเข้าไปในถ้าคูหามารเท่านั้นจะเข้าใจความน่าสะพรึงกลัวภายใน
“สหายเต๋าเจียงบอกว่าต้องการขัดเกลาพลังใจ และบังเอิญปลุก พลังจิตขึ้นมาได้ ดูเหมือนช่วงนี้เขาจะกาลังขัดเกลาพลังจิตอยู่เพ คะ…”
“เดี๋ยวก่อนนะ!”
เซี่ยชิงขัดคาอวิ๋นหวงเฉียบพลัน “เจ้าว่าอะไรนะ? ปลุกพรสวรรค์ พลังจิต!”
