สีหน้ำของหลี่อี้เตำบิดเบี้ยว มำรดำมัน สตรีผู้นี้ทำไมต้อง ปำกมำกนัก ข้ำล่ะอยำกฆ่ำนำงจริง ๆ!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่อี้เตำก็ตระหนักแล้วว่ำตนถูกปรำณชั่วร ้ำย เข้ำแทรก จิตสังหำรหลำกทะลักเกินควบคุม
เขำรีบใช ้เคล็ดวิชำคุ้มกันวิญญำณมำสงบใจ
ทันใดนั้น หลี่อี้เตำก็สัมผัสได้ถึงบำงสิ่งแล้วหันไปมองเจียงผิงอัน
ปรำกฏว่ำเจียงผิงอันก้ำวเท้ำเดินต่อ!
ในถ้ำคูหำมำรแห่งนี้ อำนำจชั่วร ้ำยจะเพิ่มพูนขึ้นในทุกย่ำงก้ำว
หนนี้ เขำประชันกับเจียงผิงอันว่ำผู้ใดจะทนได้นำนกว่ำ มิใช่ผู้ใด เข้ำไปลึกกว่ำ
เจ้ำเด็กนี่บื้อหรือไร? ยังกล้ำเข้ำไปอีก
แน่นอน เจียงผิงอันมิได้โง่ แต่เขำพบว่ำสำมำรถฝึกฝนพลังใจ ที่นี่ได้จริง ๆ
ในกำรประชันกับหลี่อี้เตำ เขำพ่ำยไปก็ไม่ได้เสียอะไร จึงหำได้ สนใจไม่
สถำนที่ขัดเกลำวิญญำณ เพิ่มพูนพลังใจนั้นมีไม่มำก
เจียงผิงอันคิดว่ำเขำเติบโตเร็วเกินไป พลังใจโตตำมขอบเขตไม่ ทัน และที่นี่เหมำะสมยิ่งแก่กำรขัดเกลำวิญญำณตน
แม้อวิ๋นหวงจะไม่เห็นสถำนกำรณ์ภำยใน นำงก็สัมผัสได้เช่นกัน ว่ำเจียงผิงอันก้ำวเท้ำลึกขึ้น
“เจียงผิงอัน! เจ้ำท ำอะไรอยู่!”
ขณะเดียวกัน เจียงผิงอันก็ก้ำวเท้ำเข้ำไปลึกขึ้นอีกหน
อวิ๋นหวง “……”
ในที่สุดนำงก็รู ้ซึ้งถึงควำมรู ้สึกขององค์หญิง เจ้ำเด็กนี่กล้ำดีจริง ๆ!
หลี่อี้เตำพยำยำมสะกดเสียงหัวเรำะไว้
