เมื่อเผชิญข้อสงสัยของบุคคลรอบข้าง ชายชราก็กล่าวช้า ๆ
“ความเข้าใจเกี่ยวกับเต๋าของปวงชนแตกต่างจริงแท้ แต่ทุกผู้ต้องมีเส้นทางที่ชัดเจน เพราะมีเพียงเช่นนี้ จึงเดินหน้าต่อไปได้”
“หากเจ้าหาเส้นทางของตัวเองไม่เจอ ไม่ช้าก็เร็ว เจ้าจะหลงทางในเส้นทางการฝึกฝน พ่ายแก่คนทั้งหลาย”
“คนต่อไป”
ปวงชนมองหน้ากัน ไร้ผู้ใดก้าวออกไป ต่างผู้ล้วนครุ่นคิดว่า‘เต๋า’ นี้คืออะไร
เฉียนฮวั่นโหรวถ่ายทอดปราณกล่าวกับพวกเจียงผิงอัน “อีกฝ่ายมิได้ถามถึง ‘เต๋า’ ที่แท้จริง แต่เป็นเป้าหมาย และจุดประสงค์ของการฝึกฝน”
เฉียนฮวั่นโหรวผู้ใช้ชีวิตมาหมื่นปีเศษแก้ปัญหา แจ้งคนทั้งสี่ได้ทันที
เฉิงฮั่นพลันประจักษ์แจ้ง เข้าใจแล้วว่าหมายความเช่นไร
เฉิงฮั่นพินิจเฉียนฮวั่นโหรวอย่างลึกซึ้ง
เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าสหายเต๋าเฉียนมาจากไหน นางอายุเท่าไหร่เผชิญหน้านางทีไร เขารู้สึกเหมือนเผชิญหน้าสัตว์ประหลาดเฒ่าอายุหมื่นปีทุกทีไป
ชาญฉลาด สุขุมและสง่างาม
เฉิงฮั่นครุ่นคิดครู่หนึ่ง จึงเปิดฉากเดินไปหยุดตรงหน้าชายชรากุมกำปั้นคารวะ แล้วจึงเริ่มตอบผ่านกระแสปราณ
“ข้าไม่รู้ว่าทำไมจึงฝึกฝน ราวกับเกิดมาก็เป็นเช่นนี้ ข้าแสวงหาขอบเขตอันสูงกว่า พลังต่อสู้อันเลิศล ้าขึ้น เปรมปรีดิ์กับสายตาโหยหาของปวงชนรอบข้าง และฝันอยากจะเป็นเซียน”
“จนกระทั่งวันหนึ่ง ข้าพบคนที่ข้าชอบ เรากลายเป็นคู่บำเพ็ญข้าอยากมอบทุกสิ่งให้กับนาง อยากจะอยู่กับนางตลอดไป”
ใบหน้าของเฉิงฮั่นปรากฏเค้า
