หายเจียงอย่าวู่วาม อยู่ในป่ าเขา มิต้องกลัวสิ้นไม้ฟืนหรอก!” ฟางซิงผู้กาลังฟื้นตัวเอ่ยกล่อม
ในศึกนี้ พวกเขาพ่ายแล้ว มิใช่พ่ายแก่แคว้นหลิงไถ แต่พ่าย แก่ต้าฉู่
“เจ้าท่อนไม้! อย่าไป! อย่าไปนะ!”
เมิ่งจิงซึ่งทอดกายในอ้อมแขนอวิ๋นหวงอ้อนวอนอย่างร ้าวราน นางเพิ่งเสียบิดาไป ไม่อยากเสียเจียงผิงอันไปอีกคน
เจียงผิงอันหันกลับมาพูดกับเมิ่งจิงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เชื่อข้าสิ ข้าจะฆ่าเขา เซ่นวิญญาณให้ท่านอาเมิ่ง”
ว่าแล้ว เจียงผิงอันก็เดินผ่านหมิงเฉินไปสู่สมรภูมิ
หมิงเฉินคว้าแขนเจียงผิงอันไว้
แต่เมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวของเจียงผิงอัน หมิงเฉินก็ถอนหายใจ หนัก ๆ ก่อนจะปล่อยแขนอีกฝ่ายในที่สุด
“หากเผชิญอันตราย ยอมแพ้ไปเสีย จะไม่มีผู้ใดโทษเจ้า”
เจียงผิงอันไม่ตอบรับใด ๆ ก่อนจะเดินสู่สมรภูมิไปทีละก้าว
สายตาของทุกคนจากต้าเซี่ยล้วนมองมาที่เขา ในใจภาวนาให้ เด็กหนุ่มปลอดภัย
เจียงผิงอันไม่มีทางเอาชนะฉู่หยางได้ การรอดชีวิตนับเป็ นโชค สูงสุดแล้ว
ฉู่หยางยืนบนอากาศ มองลงมายังเจียงผิงอันด้วยสีหน้าสุด เหยียดหยาม
“อย่าคิดว่าเจ้าเรียนวิชาเทียมเทพสงครามมาแล้วจะแข็งแกร่งนัก นะ ในสายตาข้า เจ้าก็แค่มดติดปีกเท่านั้นแหละ”
นอกจากร่างวิญญาณอัสนี ฉู่หยางหามีผู้ใดในสายตาไม่ รวมถึง เจียงผิงอันด้วย
“เริ่มได้หรือยัง?” น้าเสียงของเจียงผิงอันสุขุมจนน่ากลัว
“โง่เอ๊ย เดี๋ยวส่งไปโลกหน้าให้”
เมื่อเห็นเจ้าเด็กนี่บ้าดีเดือด ฉู่หยางก็ยกมือตบอ
