“ท่านพ่อ! ช่วยด้วย! เมี่ยวอีจะโดนตีแล้ว!”
เมื่อเห็นมารดาตนพุ่งเข้ามา เจียงเมี่ยวอีก็มุดเข้าอ้อมแขนของเจียงผิงอัน โผล่ออกมาเพียงศีรษะจ้อย ลอบพินิจมารดาตน
เจียงผิงอันลูบศีรษะบุตรสาวตนยิ้ม ๆ แม่หนูนี่นับวันยิ่งแสบซนน่าหยิกไปใหญ่แล้ว
“ข้าเกิดแรงบันดาลใจ ต้องเก็บตัวสักสองสามเดือน ฝากดูแลเมี่ยวอีด้วยนะ”
เจียงผิงอันส่งตัวเด็กหญิงให้กับจี้เฟย
เมื่อคำนวณเวลาดู ก็เป็นเวลาสี่ปีแล้วนับแต่ที่เขาไปเยือนภพบุกเบิก ยามการประลองอัจฉริยะรุ่นปัจจุบันในศาลาเติงเซียนจบลงเขาก็จะสามารถไปยังศาลาหลัก ไปแย่งชิงวิชาจำแลงเซียนที่ใจปรารถนามานานได้
จากวาทะเหล่าศิษย์ศาลาเติงเซียน การได้วิชาจำแลงเซียนมาก็เท่ากับได้ประจักษ์ประตูเซียน
หลังจากได้วิชาจำแลงเซียนมา เมื่อใช้การโจมตีเดียวกัน ผู้อื่นใช้ปราณวิญญาณโจมตี แต่ผู้มีวิชาจำแลงเซียนจะใช้ปราณเซียนโจมตี
ทั้งสองมิได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย
“ท่านพ่อ เมี่ยวอีจะรอพ่อกลับมานะ”
เด็กหญิงตัวน้อยจูบแก้มเจียงผิงอันอย่างหนักหน่วง ก่อนจะไปอยู่ในอ้อมแขนมารดาตนอย่างว่าง่าย
ความเย็นชาบนใบหน้าเจียงผิงอันสลายหายไปนานแล้วหลงเหลือก็แต่ความรัก หัวใจยิ่งตั้งมั่นจะบรรลุเซียนให้จงได้
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องบรรลุสู่จุดสูงสุด เพื่อปกป้องผู้เป็นที่รักรอบกายเขา
ทันทีที่เจียงผิงอันกลับมาถึงภพบุกเบิก เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างลำพองจากข้างนอก
“พวกเจ้าศาลาเติงเซียนมิใช่หลายปีก่อนยังกร่างกำเริบหรื
