ง ผิงอัน”
“ไอ้หนู ของกานัลจากข้าเป็ นที่น่าพอใจหรือไม่?”
นี่คือของขวัญที่เขาบอกเจียงผิงอันในก่อนหน้านี้
หมิงเฉินเดือดดาลสุดขีด จิตสังหารทะลักล้นออก “โจรเฒ่าเฉิน! เจ้าผิดกฎซึ่ง ๆ หน้าเลยนะ!”
ที่บอกว่าผิดกฎนี้หาใช่กฎการประลองไม่ แต่เป็ นกฎศึกระหว่าง สองแผ่นดิน
ในสมรภูมิ ภาพรวมคือให้ขอบเขตเดียวกันประชันกัน
จุดประสงค์ของมันก็เพื่อป้ องกันการลอบสังหารอันวุ่นวาย
ยกตัวอย่าง สัตว์ประหลาดเฒ่าขอบเขตแปรเทวะไปลอบสังหาร ทายาทราชวงศ์ของแคว้นหลิงไถได้หรือไม่?
แน่นอน ไม่มีผู้ใดหยุดเขาได้เลย
ดังนั้นเพื่อป้ องกันการลอบสังหารอันอลหม่านเช่นนี้ แม้สองฝ่ าย จะประชัน พวกเขาก็ยังต้องต่อสู้กันอย่างสมเหตุสมผล สมน้าสมเนื้อ ที่สุดเท่าที่ทาได้
หาไม่ สถานการณ์จะจมดิ่งสู่ความบรรลัย ยอดฝี มือสองฝ่ าย ลอบสังหารอัจฉริยะและทายาทกันไปมา
แต่ยามนี้ แคว้นหลิงไถส่งยอดฝีมือไปจับตัวเมิ่งโค่ว!
เห็นได้ชัดว่ากฎอันไม่เป็ นลายลักษณ์อักษรนี้ถูกละเมิด เปิดฉาก ความบรรลัยออกมาแล้ว
“ฮ่า ๆ เพื่อเกาะเทวะ กฎจะมีไม่มีก็ช่างหัวมัน ไม่ว่าอย่างไร ทายาทของข้าก็ถูกส่งไปสู่ต้าฉู่หมดแล้ว มีปัญญาก็ไปลอบสังหารได้ ทุกเมื่อเลย ฮ่า ๆ~”
เฉินเจิ้นหากลัวสักนิดไม่ ทายาทของเขาซ่อนอยู่ในต้าฉู่ ปลอดภัยเป็ นอย่างยิ่ง
ใบหน้าผอมซูบเฒ่าชราของเฉินเจิ้นยามยิ้มแย้มดูบูดเบี้ยวน่า สะพรึงกลัวนัก
เขาจิกหัวเมิ่งโค่วขึ้น “ขอเพียงเจียงผิงอันกับเมิ่งจิงกล้าขยับ ขยะ นี่ต
