“นี่ก็ผ่านมาร่วมครึ่งเดือนแล้ว…อันดับการไต่บันไดสวรรค์สมควรออกมาแล้วกระมัง หากไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ ข้าสมควรได้อันดับ 1 แน่นอน และของรางวัลที่จะได้รับก็คือโอสถเสริมโชคอีกเม็ด…
เมื่อได้ลิ้มรสความหอมหวานของโอสถเสริมโชคแล้ว ต้วนหลิงเทียนย่อมกระเหี้ยนหรือหือรืออยากได้มันมาเพิ่ม แม้จะเป็นโอสถเสริมโชคแค่เม็ดเดียวก็ตาม
ครู่ต่อมา ต้วนหลิงเทียนก็ถอนค่ายกล
และทันทีที่เขาถอนค่ายกล เขาก็ได้ยินเสียงดังเซ็งแซ่จากนอกบ้าน ราวกับมีผู้คนจํานวนมากมาคุยกันข้างบ้านเขา
“เฮ่อ ข้าล่ะไม่ทราบจริงๆว่าต้วนหลิงเทียนจะออกจากการปิดด่านเมื่อใด อาจารย์ข้าดันสั่งให้ข้ารอพบมันให้จงได้ เช่นนั้นหากมันไม่ออกมา ข้ายังจะไปไหนได้อีกเล่า…”
น้ําเสียงบางคนยังเต็มไปด้วยความโอดครวญ
“ฮ่าๆๆ…ข้าก็โดนสั่งมาเหมือนเจ้านั่นล่ะ ว่าแต่เจ้าคิดว่าสุดท้ายต้วนหลิงเทียนจะเลือกผู้พิทักษ์หรืออาวุโสสูงสุดไม่เว้นอาวุโสหลักคนใดเป็นอาจารย์หรือ?”
“ข้าก็ไม่แน่ใจนักหรอก… าร์คืออย่างน้อยๆก็ตัดอาวุโส 2 ออกไปได้เลย เพราะอย่างน้อยๆมันก็สมควรมีอคติกับอาวุโส 2 เพราะถูเฟิงแน่นอน”
“ก็อัจฉริยะนี่นะ…จะเอาแต่ใจก็เป็นธรรมดา”
