“พลังสายเลือดกลับสามารถสร้างภาพมายาได้สมจริงถึงขนาดนี้เชียว…ถึงขั้นทำให้สำนึกเทวะของข้ากับไม่อาจตรวจพบการคงอยู่ของเจ้าได้ด้วยซ้ำ น่าทึ่งจริงๆ…แต่จะอย่างไรก็ช่าง เจ้าคิดว่าหากอาศัยการซ่อนตัวแบบนี้ เจ้าจะลอบโจมตีข้าได้หรือ?”
ต้วนหลิงเทียนที่ลอยร่างเกือบชิดขอบกำแพงมิติด้านบน มองไปยังทะเลโลหิตเบื้องล่าง พลางถามด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
และแทบจะพร้อมๆกันกับที่ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามจบคำ ทะเลโลหิตเบื้องล่างก็คล้ายเดือดพล่าน น้ำสีแดงฉานเริ่มคุ้มคลั่งบังเกิดคลื่นยักษ์ปั่นป่วน จากนั้นไม่นานมันก็อันตรธานหายไปโดยสมบูรณ์ คงเหลือเพียงชายคนหนึ่ง
อีกฝ่ายมีลักษณะเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าฉายชัดถึงความเด็ดเดี่ยว หว่างคิ้วแผ่พุ่งความเย็นชา ดวงตาฉายแววแหลมคม ให้ความรู้สึกเหมือนมีสายฟ้าแลบลั่น “สายตาเจ้าไม่เลวเลยทีเดียว ถึงกับบอกได้ทันทีว่าทะเลโลหิตเมื่อครู่เป็นพลังสายเลือดของข้า”
หลังทะเลโลหิตถูกชายวัยกลางคนถอนรั้งพลังคืนกลับ มองไปก็เหลือแต่เพียงพื้นที่ราบลุ่มไร้สิ่งใด
“ในเมื่อข้าถูกส่งมาที่นี่ เช่นนั้นก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีผู้ใดเฝ้า…ในเมื่อสำนึกเทวะของข้าหาเจ้าไม่เจอ เช่นนั้นยากนักหรือที่ข้าจะคาดเดาไปทางนั้น?”
ต้วนหลิงเทียนย้อนถาม
