ด้านเชวียไห่ซานที่เกร็งพลังชั่วชีวิตต้านทาน อยู่ๆก็สัมผัสได้ถึงสายลมเย็นหอบหนึ่งตีปะทะเข้าร่าง ชวนให้ผิวกายที่ป่นสลายไปแล้วบางส่วนรู้สึกปวดแสบ ทว่าความปวดแสบนี้กลับทำให้มันมีความสุขนัก! เพราะมันคิดว่ามันต้องตายแล้วแน่แท้ แต่ไม่คิดเลยจริงๆว่ามันจะได้รับโอกาสที่สอง!!
“ขอบคุณศิษย์น้องที่เมตตา!”
เชวียไห่ซานเร่งประสานมือโค้งคารวะ กล่าวคำขอบคุณต้วนหลิงเทียนเร็วไว “ศิษย์พี่ เชวียไห่ซาน คนนี้ จะจดจำความเมตตาของศิษย์น้องไว้ในใจไม่รู้ลืม มิทราบศิษย์น้องเรียกว่าอะไร?”
“ต้วนหลิงเทียน”
ที่ต้วนหลิงเทียนไม่ฆ่าเชวียไห่ซานทิ้ง เนื่องเพราะก่อนหน้าที่จะประมือกัน อีกฝ่ายบอกไว้ว่าวันนี้ถึงจะฆ่าเขาได้แต่ก็จะไม่ฆ่า เช่นนั้นเขาก็เลยเลือกจะไว้ชีวิตอีกฝ่าย
“ต้วนหลิงเทียน…ชื่อดี!”
เชวียไห่ซานพยักหน้า “วันหน้าเมื่อข้าออกไปได้เมื่อใด บุญคุณไว้ชีวิตครั้งนี้ ข้าจักหาทางตอบแทนศิษย์น้องแน่”
ต้วนหลิงเทียนไม่ได้เก็บเอาคำพูดของเชวียไห่ซานมาใส่ใจแม้แต่นิดเดียว
ในความคิดเขา ศิษย์สายในที่ถูกจับมาขังไว้ในบันไดสวรรค์เช่นนี้ สมควรทำความผิดร้ายแรงบางอย่างมา และโทษจำคุกคงนานไม่ใช่น้อย ถึงจะมีวันที่หมดโทษ แต่ก็คงอีกนาน…
และในเมื่ออีกฝ่ายมีความแข็งแกร่งอ่อนด้อยกว่าเขามาก ในปัจจุบันก็คงไม่มีอะไรที่จะตอบแทนเขาได้แล้ว
ต่อไปยิ่งไม่ต้องพูดถึง
