ถึงแม้ข้างกายบุรุษที่นางต้องตาพึงใจจะมีอิสตรีมากมาย แต่นางจะใช้ความสามารถทําให้บุรุษผู้นั้นชมชอบนางที่สุด และสตรีที่เหลือนั้นก็ถูกกําหนดให้เป็นแค่ใบไม้เขียวหนุนเสริมดอกไม้อันสวยงามเช่นนาง
“มากับข้า”
ถังอู่เยี่ยนเหลือบมองชายหนุ่มชุดม่วงผ่านๆพลางกล่าวด้วยน้ําเสียงเฉยเมย ก่อนจะเห็นร่างน่าลิ้วไปทันที
เมื่อต้วนหลิงเทียนเห็นที่ท่าดังกล่าว เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพิ่งติดตามนางไปดูที่ทางอย่างสงบเงียบ ไม่พูดไม่ถามอะไรสักคํา
อย่างไรก็ตาม เขาประเมินถึงอู่เยี่ยนสูงขึ้นไม่น้อย
ที่ตั้งอู่เยี่ยนมาปรากฏตัวที่นี่ได้ ไม่พ้นต้องเป็นฝีมือถังชุนแน่นอน เพราะก่อนหน้านี้เขาจําได้ว่าอีกฝ่ายเอาแต่แนะนําหลานสาวไม่หยุด
พอคิดดูแล้ว ก็สมควรเป็นสตรีนางนี้ไม่ผิดแน่
และหากถังอู่เยียนพยายามเข้าหาเขาหรือทอดสะพาน เกรงว่าเขาคงต้องดูแคลนางแน่นอน
พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่สนใจใยดีเขา ต้วนหลิงเทียนก็ได้แต่ระบายลมหายใจอย่างโล่งอก ขณะเดียวกันก็ทําเหมือนอีกฝ่ายไร้ตัวตนในสายตา
เขาไม่คิดจะสนใจอะไรถึงอู่เยี่ยนคนนี้แม้แต่น้อย
“หากเจ้ามีอะไรจะถาม ก็ถามมาได้”
ถึงแม้ถึงอู่เยี่ยนเองก็ไม่ได้กระตือรือร้นอะไรกับต้วนหลิงเทียนมากนัก แต่ก็ไม่ใช่ว่านางจะนิ่งเงียบไปตลอดทาง หลังน่าทางมาสักพัก เมื่อถึงอาคารสําคัญๆ ก็ไม่ลืมที่จะแนะนําให้ต้วนหลิงเทียนรู้ไว้
