“นอกจากอาวุโสสูงสุดเหล่านี้แล้ว ในนิกายหมอกเร้นลับเรายังมีผู้พิทักษ์อีก 19 คน สถานะก็เทียบได้กับรองประมุขและอาวุโสสูงสุดบางคน แน่นอนว่าเหนือกว่าอาวุโสหลักทั้ง 19 คน…”
หลังได้ฟังคําอธิบายของถังคู่เขียน ต้วนหลิงเทียนก็ยืนยันได้ทันที ว่าจวนหลังใหญ่ที่มีกําแพงสูงกั้นเขต ราวกับพระราชวังขนาดย่อมด้านล่างนั้น สมควรเป็นสถานที่ๆอาวุโส 2 ของนิกายหมอกเร้นลับที่ส่งคนมาชวนเขาเป็นศิษย์พักอยู่!
เผลอๆถูเฟิงก็อาจจะพักอยู่ด้านล่างด้วย!
“ด้วยความเร็วของพวกเรา อย่างมากก็ไม่เกิน 1 เค่อ พวกเราก็จักวนดูสถานที่สําคัญครบและกลับไปถึงเขตที่พักของศิษย์สายใน”
ถังอู่เยี่ยนกล่าวกับต้วนหลิงเทียน
หากก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่หน้าตําหนักทะเบียน ต้วนหลิงเทียนถูกพาไปยังเขตที่พักศิษย์สายในเลย ก็คงใช้เวลาเดินทางแค่ไม่กี่สิบลมหายใจเท่านั้น แต่ที่ต้องเสียเวลาขนาดนี้เพราะถึงอู่เยียนพาต้วนหลิงเทียนตระเวนชมดูสถานที่สําคัญ และคอยแนะนําที่ทางให้รู้จัก
“ข้าก็เดินทางจนเหนื่อยแล้วพอดี”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ขณะเดียวกันหางตาเขาก็เหลือบเห็นความเคลื่อนไหวบางอย่าง ในจวนที่พักของอาวุโส 2 ด้านล่าง ปรากฏร่างคุ้นตาหนึ่งเห็นลอยขึ้นมาบนฟ้า และอีกฝ่ายก็กําลังมองจ้องมาทางเขา
“ไม่ใช่ถูเฟิง”
