ถังชุนส่ายหัวไปมาพลางกล่าว “อยู่ดีๆท่าทีของคนตระกูลจ้งก็เปลี่ยนไปราวหน้ามือเป็นหลังมือ หากข้าเดาไม่ผิด…เจ้าสมควรมีความเป็นมายิ่งใหญ่กระมัง?”
กล่าวถึงจุดนี้ ถังชุนก็มองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาลึกซึ้งราวกับจะหาเบาะแสอะไรจากปฏิกิริยาตอบสนองของต้วนหลิงเทียน
เพื่อดับโทสะของต้วนหลิงเทียน นายรองตระกูลจ้ง จ้งเอ้อ ผู้นั้น ถึงกับลงมือสังหารลูกชายในไส้ของตัวเองกับมือโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว
ดั่งคำกล่าว ‘เสือร้ายยังไม่กินลูกตัว’ ดูจากการลงมือของมัน ก็ทำให้ทราบได้ว่ามันต้องตัดสินใจเด็ดเดี่ยวขนาดไหน…และผู้ลงมือก็ไม่ใช่ชนชั้นไก่กาแต่เป็นนายรองแห่งตระกูลจ้ง จ้งเอ้อ คนนั้น! กล่าวได้ว่าในสายตาของจ้งเอ้อ ต้วนหลิงเทียนนั้นเป็นคนที่ตระกูลจ้งทั้งตระกูลก็ไม่อาจตอแยด้วยได้ หาไม่แล้วคงไม่ยอมทำทุกอย่างเช่นนั้น
แต่ใครดูก็รู้ว่าอาศัยพลังฝีมือส่วนตัวของต้วนหลิงเทียน ยังไม่ทรงพลังมากพอให้ตระกูลจ้งกริ่งเกรง
ดังนั้นจึงไม่ยากที่ถังชุนจะคาดเดาได้ว่า…
เบื้องหลังต้วนหลิงเทียน สมควรมีบางสิ่งที่สร้างแรงกดดันอันใหญ่หลวงต่อตระกูลจ้ง ถึงขั้นต้องยอมลงให้ขนาดนี้…
ได้ยินคำถามดังกล่าวของถังชุน ต้วนหลิงเทียนเพียงคลี่ยิ้มบางๆ แต่รอยยิ้มบางๆของเขา พอตกอยู่ในสายตาถังชุนแล้วมันช่างลี้ลับมีเลศนัยอย่างไรไม่ทราบ สิ่งนี้ทำให้ถังชุนยืนยันได้ว่าเรื่องที่ตัวคาดเดาไม่น่าจะผิดแล้ว
