“เจ้ารอง คนของเจ้า 4 ผิดพลาดอะไรหรือไม่ หากมันมีความเป็นมายิ่งใหญ่ถึงเพียงนั้นจริง ไฉนต้องไปเข้าสถานศึกษาหมอกเร้นลับ และคิดเข้านิกายหมอกเร้นลับด้วย?”
จ้งต้าเอ่ยถามเข้าประเด็น
“พี่ใหญ่ เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่ทราบ…ว่าแต่ตอนนี้ข้าสมควรทำอย่างไรดี เพื่อติดต่อท่าน ข้ากับเจ้า 4 ได้ปิดค่ายกลทั้งหมดไปแล้ว ตอนนี้มันสมควรติดต่อกับคนของขุมกำลังระดับจอมราชันเทพกระทั่งอาจจะเป็นถึงขุมกำลังระดับจักรพรรดิเทพที่อยู่เบื้องหลังมันแล้ว ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่บ้าง…”
“หรือ พวกเราลองเสี่ยงส่งข้อความถึงท่านทวด ให้ท่านทวดเร่งติดต่อขอความร่วมมือจากถังชุน ร่วมมือกันฆ่ามันเพื่อตัดปัญหาเภทภัยในภายภาคหน้าดี?”
“เพราะหากมันยังไม่ได้ติดต่อผู้ใด พวกเราก็ชนะเดิมพัน!”
จ้งเอ้อเร่งเสนอความคิดเร็วไว
“นี่มันก็นานพอให้มันส่งข้อความไปถึงไหนต่อไหนแล้ว…”
อย่างไรก็ตาม จ้งต้าไม่เห็นด้วยกับความคิดของจ้งเอ้อ “ตอนนี้…เจ้าลองขอขมาลาโทษมันดูก่อนเถอะ สำหรับตัวตนเช่นมัน พวกเราอย่าได้หาเรื่องหรือเป็นศัตรูกับมันเสียประเสริฐสุด”
“หากมันยินดีละวางเรื่องราวบาดหมางทั้งหมด ไม่ว่ามันต้องการอะไร พวกเราก็ให้มันเถอะ”
“ต่อให้ข้อเรียกร้องของมันจะเกินกว่าที่พวกเราจะจ่ายไหว ก็ขออนุโลมผ่อนผันจากมันและบอกมันไปว่าพวกเราจะพยายามทำให้ดีที่สุดเถอะ”
