ชายหนุ่มคนนั้น นอกจากพนักงานของโรงประมูลตระกูลโจวที่นำสิ่งของไปมอบและเก็บค่าใช้จ่าย ก็มีแค่มันคนเดียวเท่านั้นที่ล่วงรู้ว่าอีกฝ่ายมีหน้าตาอย่างไร
เพียงแต่มันไม่คิดไม่ฝันจริงๆ ว่าการพบเจอกันอีกครั้ง จะเป็นในลักษณะนี้
‘มันมาที่นี่ทำอะไรกัน!?’
ในขณะที่ชายชราลอบคิดไปอย่างหวั่นใจ สีหน้ามันก็เปลี่ยนไปไม่น้อย จากนั้นก็หันไปมองชายชราที่นั่งตรงข้ามต้วนหลิงเทียนโดยไม่รู้ตัว
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนเพียงนั่งมองผู้บุกรุกอย่างพวกมันด้วยความสงบ ชายชราผู้นั้นก็ไม่ต่าง หากแต่ในสายตาเฉยเมยไร้แยแสของอีกฝ่าย กลับแฝงไว้ด้วยความขุ่นเคืองรังเกียจอยู่บ้าง
“ต้วนหลิงเทียน!”
จ้งเค่อฉีที่ยืนอยู่ด้านหลังจ้งเอ้อ มองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาปานจะกลืนกิน มุมปากยังยกยิ้มแสยะเย็นชา “ข้าไม่คิดไม่ฝันจริงๆว่าเจ้าจะกล้าหาญชาญชัยถึงเพียงนี้ ถึงกับกล้าออกจากสถานศึกษาหมอกเร้นลับ! ที่สำคัญยังไร้อาจารย์ติดตามข้างกาย!!”
“เจ้าว่า…หากวันนี้ข้าฆ่าเจ้าทิ้งที่นี่ ทางสถานศึกษาหมอกเร้นลับจะล่วงรู้หรือไม่เล่า ว่าข้าเป็นผู้ลงมือ?”
ยิ่งมารอยยิ้มเนชาเย้ยหยยันที่มุมปากจ้งเค่อฉีก็ยิ่งยกสูงขึ้น ดวงตาของมันแทบจะกลายเป็นคนวิปริตไปแล้ว
“อ้อ เจ้าอยากฆ่าข้าเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองจ้งเค่อฉีผ่านๆ จากนั้นก็ไปหยุดสายตาลงบนร่างจ้งเอ้อกับจ้งซื่อทื่นอยู่ด้านหน้า “หรือ…เป็นตระกูลจ้งที่คิดจะฆ่าข้า?”
“ตระกูลจ้ง?”
