เพราะอวิ๋นฮุ่ยบอกมาแต่แรก ซูเฟิงหยางจึงรับทราบถึงความไม่ธรรมดาของต้วนหลิงเทียนแต่แรก และมั่นใจว่าต้วนหลิงเทียนต้องชนะได้แน่แม้จะเจอกับติงเหยียนหรือหงจวิน
“เจ้าหนู ไฉนจู่ๆเจ้าถึมาหาข้าได้เล่า?”
พอเห็นซูเฟิงหยาง อวิ๋นฮุ่ยก็ยิ้มทักอย่างมากอัธยาศัย และไม่ทันที่ซูเฟิงหยางจะได้ตอบคำถาม มันก็เอ่ยถามออกมาต่อว่า “เจ้ามาหาข้า ใช่เพราะเรื่องของเจ้าหนูต้วนหลิงเทียนนั่นหรือไม่?”
“อาจารย์ลุง ดูเหมือนท่านเองก็ทราบเรื่องแล้ว”
ซูเฟิงหางคลี่ยิ้มแห้งๆ ก่อนถามเข้าประเด็น “อาจารย์ลุงที่ข้ามาหาท่านถึงบ้าน เพราอยากถามท่านว่า…เจ้าหนูต้วนหลิงเทียนนั่น ที่แท้มันได้คะแนนทดสอบเท่าไหร่กันแน่? ตอนนี้ผู้คนสงสัยเรื่องนี้ยิ่ง”
“ทำไม เจ้าคิดว่าข้ารู้รึ?”
อวิ๋นฮุ่ยโพล่งถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
“อาจารย์ลุง…หากท่านถาม อาจารย์อวี๋เชียนซานจะไม่บอกท่านหรือ ในแง่ของลำดับอาวุโสแล้ว ผู้อื่นสมควรเรีกท่านว่าผู้อาวุโสอีกกระมัง เห็นว่าตอนผู้อื่นยังเด็ก ท่านก็เคยช่วยชีวิตไว้ จึงนับถือท่านมาก”
ซูเฟิงหยางกล่าว “หากท่านถาม ข้าว่าผู้อื่นไม่ปิดบังท่านแน่นอน”
“และบางที…ท่านอาจไปถามมาแล้วกระมัง?”
ซูเฟิงหยางมองจ้องอวิ๋นฮุ่ยด้วยสายตาคาดหวัง
“เหอะๆ ข้าเองก็อยากจะถามอยู่หรอก แต่ท่านคณบดีก็ได้กล่าวไว้ ว่าไม่ให้อาจารย์อวี๋เชียนซานเผคะแนนของต้วนหลิงเทียนก่อนเวลา…ต่อให้เป็นข้าเอง ก็ได้แต่รอดูชมพรุ่งนี้เช่นกัน”
