พอได้ยินดังนั้น ต้วนหลิงเทียนก็คลี่ยิ้มโง่งม ก่อนที่จะยกสุราจอกที่ 2 ขึ้นมาจิบบางๆ
เพียงหนึ่งจิบ สองตาเขาก็เป็นประกายวับวาวปานจะยิ่งพุ่งล่าแสงความร้อนออกมา
“สุราดี!”
ถึงแม้วนหลิงเทียนจะไม่ใช่ผีสุราที่นิยมการดื่มเป็นอาจิน แต่เขาก็รู้เรื่องสุราไม่น้อย ได้ดื่มสุราเลิศล้ํามาก ไม่ว่าจะชาติที่แล้วบนโลกหรือหลังได้มีชีวิตอีกครั้ง
สุรา เฉวียนเนียง เบื้องหน้า หากไม่นับสรรพคุณเอาแค่รสชาติอย่างเดียว ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าสุราที่ดีที่สุดที่เขาเคยดื่มมาตลอดชั่วชีวิตเลย
ที่สําคัญก็คือ เฉวียนเนียง มีรสชาติอันพิเศษบางประการที่เป็นเอกลักษณ์นัก ต่างจากสุราที่เคยดื่มมาก่อนลิบลับ วิ่งไม่มีความพิเศษดังกล่าว
เพราะเหตุนี้เอง เฉวียนเนียง จึงทําให้เขาประทับใจเป็นอย่างมาก
“ท่านคณบดี ให้กล่าวว่านี่เป็นสุราที่ดีที่สุดที่ข้าเคยดื่มก็ไม่เกินเลย…ท่านบ่มเองจริงหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองถามมู่หรงสุยเฟิงตาเป็นประกาย และในประกายตาดังกล่าวยังแฝงความปรารถนาประการหนึ่ง
ราวกับแลเห็นถึงความปรารถนาของต้วนหลิงเทียน มู่หรงสุยเฟิงจึงส่ายหัวไปมาด้วยรอยยิ้ม “ถึงแม้การบ่มสุราเฉวียนเนียงจะไม่ได้ซับซ้อนอะไร แต่ส่วนผสมบางอย่างก็หาได้ยากยิ่ง…ตลอดช่วงร้อยปีที่ผ่าน ข้าเพียงบ่มได้แค่ 3 เหยือกเท่านั้น ดื่มเองเหยือกหนึ่ง มอบให้ท่านประมุขเหยือกหนึ่ง เหลือเพียงเหยือกนี้เป็นเหยือกสุดท้ายแล้ว…”
