‘พวกเดนตายเหล่านี้ เกรงว่าไม่เพียงแต่จะสาบานต่อเลือดมารหัวใจเท่านั้นว่าจะไม่ทรยศตระกูลที่อยู่เบื้องหลัง…หากเดาไม่ผิด ตระกูลที่อยู่เบื้องหลังพวกมัน อาจจับครอบครัวหรือญาติสนิทของพวกมันไว้เป็นตัวประกัน หากทรยศคนข้างหลังไม่พ้นประสบเคราะห์…’
ต้วนหลิงเทียนรู้สึกจนปัญญากับความดื้อรั้นของพวกเดนตายอยู่บ้าง เพราะไม่ว่าเขาจะจับใครมาทรมานเท่าไหร่ อีกฝ่ายก็ไม่ปริปากบอกอะไรเขาสักคำ เลือกที่จะฆ่าตัวตายถ่ายเดียว แต่เขาก็ไม่ได้แปลกใจอะไร
แน่นอนว่าแม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายอาจถูกบีบคั้น แต่เขาก็ไม่เห็นใจพวกมันแม้แต่นิดเดียว
สุดท้ายวัตถุประสงค์การมาของคนเหล่านี้ก็เพื่อฆ่าเขา หากเขาไม่มีกำลังมากพอจะปกป้องตัวเอง เกรงว่าคนที่ตายคงเป็นเขา เช่นนั้นเขาก็ไม่คิดจะเมตตาปราณีพวกมันแม้แต่นิดเดียว
จะอย่างไรก็แล้วแต่ หลังจากที่ผู้นำหน่วยเดนตายของตระกูลจ้งตกตายไปแล้ว พวกเดนตายกลุ่มอื่นๆ ก็ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมากมายนัก นอกจากคนที่เขาตั้งใจจับเป็นไม่กี่คน ไม่ว่าใครก็ตกตายภายใต้หนึ่งกระบี่ของเขาทันที
หลังจากที่เข่นฆ่าสังหารพวกเดนตายของตระกูลระดับราชาเทพในเมืองวายุสวรรค์ไปมากมาย วันหนึ่งต้วนหลิงเทียนก็ไม่พบเจอใครที่ลอบสะกดรอยตามเขาอีกเลย…
แม้ระหว่างการออกล่าสัตว์อสูรเขาจะมีพยปะกับคนอื่นๆบ้าง แต่ก็เป็นนักศึกษา 10 ดาวดุจเดียวกัน
“รุ่นพี่ต้วน!”
“ศิษย์พี่ใหญ่ต้วน!!”
…
