“ข้ารู้ แต่เพราะจุดนี้ทำให้พวกเราต้องมานั่งหารือกันใหม่…หากเสวี่ยเอ้อตกตายด้วยน้ำมือมันจริง แสดงว่าพลังฝีมือของมันสูงส่งกว่าที่มันเปิดเผยออกมา!”
จู้ชุนกล่าวเสียงหนัก “และหากเป็นเช่นนั้นจริง…ข้าเกรงว่าหลังจบการทดสอบนักศึกษา 10 ดาวคราวนี้ มันอาจจะถูกส่งไปยังนิกายหมอกเร้นลับก่อนกำหนด และเผลอๆอาจจะได้เป็นถึงศิษย์หลักอีกด้วย!”
“อะไร? เข้านิกายหมอกเร้นลับ ศิษย์หลัก? ท่านอาชุนที่แท้นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
ลูกตาของจ้งเค่อฉีหดเล็กลงแทบปิด สีหน้ายังเปลี่ยนไปไม่น้อย
และหลังจากโพล่งถามไปแล้ว มันก็ได้แต่กล่าวถามผ่านพลังเชิงปลอบใจตัวเองออกมา “ท่านอาชุน ข้าว่ามันต้องมีคนช่วยแน่ๆ อย่างมันไม่มีปัญญาฆ่าผู้เฒ่าเสวี่ยเอ้อได้เองหรอก!”
“เรื่องนี้ก็ต้องรอดูตอนจบ และหากกระทั่งคณบดีมู่หรงยังไม่พบว่ามีคนนอกช่วยมัน…เรื่องที่มันจะถูกแนะนำให้เข้าสู่นิกายหมอกเร้นลับล่วงหน้าเกรงว่าเสมือนตอกตะปูปิดฝาโลงแล้ว…ส่วนเรื่องที่จักได้เป็นศิษย์หลักหรือไม่ นั่นยังไม่แน่นัก”
จู้ชุนกล่าว
“เหอะ! ศิษย์หลัก? อาศัยมันน่ะเหรอ ไม่มีทางมีพรสวรรค์กับความเข้าใจสูงถึงขนาดนั้นได้หรอก”
