จ้งชื่อยนคิ้วเป็นปมแน่น ใบหน้ายังคล้ายฉาบทับไปด้วชั้นน้ําแข็ง “โหวซึ่งหนึ่งนั่นมันผีเข้าหรือไร รู้ทั้งรู้ว่าต้วนหลิงเทียนนั่นมันมีเรื่องกับตระกูลจ้งเรา แต่ยังคิดผูกมิตรด้วยแบบนี้ หรือนิกายหมื่นจันทราคิดจะงัดกับตระกูลจึงเรา?”
“ข้าไม่ทราบ
จ้งซันได้แต่ส่ายหน้าไปมา
“หากเป็นฝีมือของพวกนิกายหมื่นจันทราจริงๆ…เช่นนั้น หรือพวกเราทําได้แค่ลืมเรื่องนี้ไปเสีย?”
จ้งชื่อเอ่ยถามเสียงหนัก
“ย่อมไม่เป็นธรรมดา
สองตาจ้งซันทอประกายเยียบเย็นเรื่องขึ้นวาบหนึ่ง “นิกายหมื่นจันทราแม้จะแข็งแกร่งกว่าตระกูลจ้งเรา แต่ก็อย่างที่เจ้าว่า…หากพวกมันกล้าลงมือกับคนตระกูลจ้งเราจริงๆ ก็ให้มันรู้ไปว่าตระกูลจ้งเรามิใช่สัตว์กินพืช!”
“หากสถานการณ์ย่าแย่จริงๆ พวกเราก็แค่แบ่งคนในตระกูลออกไปหลบซ่อนส่วนหนึ่ง และอีกส่วนก็ไลอบกัดพวกมันเสีย…ทําให้พวกมันต้องรู้สึกเสียใจที่คิดเป็นศัตรูกับพวกเรา!”
เสียงกล่าวของจ้งซันครานี้ ยังเต็มไปด้วยความดุร้ายรุนแรงนัก
ทว่าแทบจะพร้อมๆกันกับที่จ้งซันกล่าวจบ มันก็ผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นหว่างคิ้วก็ขมวดเป็นปม ราวกับฟังได้รับทราบอะไรมา
“พี่ 3 เกิดอะไรขึ้น?”
จ้งชื่อที่เห็นท่าทีของจ้งซันอยู่ๆก็แปลกไป ก็อดถามออกมาไม่ได้
