อาจารย์ที่ลอยร่างอยู่ไม่ไกลจากอวี๋เชียนซานมากนัก หลังได้ยินวาจาพึมพำของอวี๋เชียนซาน มันก็คิดถามอะไรบางอย่าง ทว่าพึ่งจะเรียกหาชื่อออกมา ก็โดนอวี๋เชียนซานกล่าวขัดเสียก่อน “ข้าบอกไปกี่ครั้งแล้ว ว่าตอนนี้เจ้ากับข้าไม่ได้อยู่ในนิกายหมอกเร้นลับแต่เป็นสถานศึกษาหมอกเร้นลับ เจ้าไม่จำเป็นต้องเรียกข้าว่าผู้อาวุโสแล้ว”
“อยู่ในสถานศึกษา ก็เรียกหาให้เหมาะสมเถอะ”
ฟังจากน้ำเสียงของอวี๋เชียนซาน เห็นชัดว่ารำคาญไม่น้อย
“ทราบแล้วอาจารย์อวี๋”
อาจารย์คนเดิมคลี่ยิ้มแหยๆขานรับ จากนั้นก็กล่าวคำที่จะพูดก่อนหน้านี้ออกมาตรงๆ “ต้วนหลิงเทียนผู้นั้นเข้าร่วมการทดสอบครานี้ มันไม่เสี่ยงไปหน่อยหรือ? อีกทั้งพวกเราจักอยู่ที่นี่ไม่ลงมือทำอันใดเลย?”
“ผู้ใดบอกว่าพวกเราไม่ทำอะไรเล่า?”
อวี๋เชียนซานกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “ที่พวกเราอยู่ที่นี่ ก็เพื่อเฝ้าระวัง เมื่อใดก็ตามที่มีราชาเทพบุกเข้ามาในพื้นที่ทดสอบ พวกเราจักได้ลงมือทันท่วงที ฆ่าราชาเทพที่ไม่รู้ที่ตาย!”
กล่าวถึงจุดนี้อวี๋เชียนซานก็หันไปมองถามอาจารย์อีกคนที่เหินร่างไม่ห่างมันเท่าไหร่ “อาจารย์จู้ชุน ท่านว่าเช่นนั้นหรือไม่?”
“เอ่อ?”
เห็นได้ชัดว่าจู้ชุนกำลังเหม่อคิดอะไรไปเรื่อย พอได้ยินอวี๋เชียนซานทัก มันก็ดึงสติกลับมา มองตอบอวี๋เชียนซานด้วยสายตาเคารพระคนหวาดกลัว “ใช่ๆ อาจารย์อวี๋กล่าวถูกแล้ว”
