อันที่จริง มั่วชงมิได้กลัวเจียงผิงอันยักยอกทรัพยากรหรอก เขากลัวว่าเจียงผิงอันจะมีช่องทางจริง ๆ ต่างหาก
หากเจียงผิงอันซื้อขายอาวุธวิเศษ โอสถดี ๆ ในราคาจับต้องได้จากช่องทางใหม่ได้จริง ๆ พวกเขาตระกูลมั่วจะหาผลประโยชน์จากที่ใด?
แน่นอน สถานการณ์นี้จะไม่เกิด สำนักหลอมโอสถและสำนักต้วนเซียนมิได้ติดต่ออะไรกับเจียงผิงอันเลย
โอสถและอาวุธวิเศษที่สองสำนักนี้สร้างนับว่าเป็นจุดสูงสุดแล้วไม่มีที่ใดสร้างของระดับสูงได้เกินสองสำนักนี้
มั่วชงมองสีหน้าโกรธเคืองของเจียงผิงอัน อารมณ์พลันดีขึ้นสุดขีด
เขายังไม่ลืมความแค้นเรื่องบุตรตน ยามนี้ยังล้างแค้นไม่ได้ แต่ภายหน้าไม่ช้าก็เร็ว เขาจะมีโอกาสได้ลงมือ
“ขอฉวยโอกาสนี้ประชุมเลยแล้วกัน ครั้งนี้ข้าจะนำทรัพยากรมูลค่าล้านกฎเกณฑ์ไปซื้อโอสถและอาวุธวิเศษ ให้ทุกผู้ลงนามตัดสิน”
การซื้อขายทรัพยากรจำนวนมากของสำนักต้องให้ผู้อาวุโสเกินแปดในสิบลงนามเห็นชอบก่อน
“ข้าคัดค้าน”
เจียงผิงอันเอ่ยปากคนแรก
มั่วชงมิได้แปลกใจเลย
“เจ้านิกาย เจ้าหมายความเช่นไร? ไม่รู้หรือว่าเรานิกายเทวมารต้องการโอสถและอาวุธวิเศษอย่างเร่งด่วนในยามนี้? มิอยากให้ศิษย์เราอยู่ดีกินดีขึ้นหรือ?”
“ข้าบอกแล้ว ข้าซื้อทรัพยากรที่ถูกและดีกว่านี้ได้”
เสียงของเจียงผิงอันกดต ่าลง
“แล้วช่องทางล่ะ เจ้านิกาย บอกแล้วไง ขอเพียงเจ้าบอกได้ ตาเฒ่าผู้นี้จะตอบตกลงก่อนใครเลย” มั่วชงยิ้มเย้ย
จี้เฟยและคณะคิดจะช่วยพูดแทนเจียงผิงอัน
