หลังจากที่ต้วนหลิงเทียนจากไป เหล่านักศึกษา 10 ดาวก็ไม่รีบร้อนแยกย้ายไปไหน เพียงยืนคุยกันอย่างออกรส และสายตาของอาจารย์หลาๆคนไม่เว้น หยวนเล่ย ก็เป็นประกายจ้า เรียกว่าตอนนี้มันไม่เหลือความขุ่นเคืองที่ต้วนหลิงเทียนเอาชนะนักศึกษาที่มันสนิทและเลือกมาอีกต่อไป…
ในฐานะที่เป็นอาจารย์ของสถานศึกษาหมอกเร้นลับคนหนึ่ง มันย่อมหวังให้นักศึกษา 10 ดาวมีความกระตือรือร้นเป็นธรรมดา ไม่ใช่อาศัยฐานะความเป็นมาเข้าข่มผู้อื่น จนเกิดเป็นสถานการณ์น่าเบื่อปานน้ำนิ่ง ยังมีอาจารย์คนไหนพอใจที่จะเห็นสภาพชั้นเป็นแบบนั้น?
ดั่งคำกล่าวที่ว่า
ยิ่งแข่งขัน ยิ่งก้าวหน้า
เหล่านักศึกษา 10 ดาวในสถานศึกษาหมอกเร้นลับ ที่ไม่เหลือแรงจูงใจในการแข่งขัน เพียงเลือกจะบ่มเพาะพลังไปอย่างสงบสุข ก็เสมือนถูกลิขิตให้ไม่อาจก้าวหน้าได้มากนัก และทุกคนก็เสมือนถูกกำหนดให้ใช้เวลาในสถานศึกษาหมอกเร้นลับอย่างเสียเปล่า ไม่ได้วางรากฐานหรือสร้างผลงานอันดี ที่จะเอาไปใช้ต่ออดในนิกายหมอกเร้นลับได้เลย
“ช่างเป็นคนที่น่าทึ่งและอัศจรรย์ยิ่งนัก…”
หลิวจินถอนหายใจออกมาด้วยใบหน้าซับซ้อน มันก็หลงคิดว่าผู้อื่นเป็นนักศึกษาเข้าใหม่และคงอยู่ได้แต่ในหอพักระดับต่ำสุดเหมือนมันเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าวันแรกที่อีกฝ่ายมาถึง เรียกว่ายังไม่ทันได้นั่งในบ้านจนเก้าอี้อุ่นด้วยซ้ำ พี่ท่านก็เล่นท้าทายผู้อื่น ไต่ระดับหอพักจากต่ำสุด มาถึงหอพักระดับสูงได้ในเวลาอันสั้น…
