เอาเป็นว่ายามเมื่อกระบวนท่ามหาพายุคมมีดมิติของต้วนหลิงเทียนปะทะเข้ากับมวลน้ำอันทรงพลังดั่งมังกรวารีพิโรธของหงจวิ้น มันก็ดขยี้ทำลายมังกรวารีตัวเขื่องที่เปี่ยมล้นไปด้วสภาวะพลังดุร้ายกว่าครึ่งได้อย่างง่ายดาย ประหนึ่งย่ำเหยียบใบไม้แห้งกรอบ!
จนเมื่อมังกรวารีของตัวเองถูกบดขยี้ไปครึ่งหนึ่ง หงจวิ้นจึงค่อยได้สติ มันเร่งสะบัดมือเรียกอุปกรณ์เทพคู่กายออกมาเพื่อเพิ่มพูนพลังกระบวนท่าของตัวเองทันที!
อนิจจาแม้มันจะอาศัยพลังอำนาจเพิ่มพูนของอุปกรณ์เทพก็แล้ว แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ต้านทานมหาพายุมิติคมมีดของต้วนหลิงเทียนได้อย่างเต็มกลืนเท่านั้น ไม่มีเปรียบอันใด!
“ข้าแพ้แล้ว…”
ในปัจจุบันเสื้อผ้าหงจวิ้นยังแลดูสะอาดสะอ้านเหมือนก่อน เพียงแค่เชือกรัดผมของมันบัดนี้ได้ขาดผึงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ เส้นผมยาวสลวยของมันปลิวไสวไม่หยุด ในมือถือกระบี่ที่ใสปานผลึกแก้วเล่มหนึ่งเอาไว้ ตลอดตัวกระบี่เป็นสีน้ำเงิน ยังปรากฏกระแสพลังพุ่งวนรอบๆไม่หยุด แลดูก็รู้ว่าเป็นของดี!
มันเป็นอุปกรณ์เทพคู่กายของหงจวิ้น
ถึงแม้ว่าหงจวิ้นจะสามารถใช้พลังอำนาจทั้งหมดของกระบี่เล่มนี้ต้านทานกระบวนท่าของต้วนหลิงเทียนเอาไว้ได้ในที่สุด แต่ใบหน้าหงจวิ้นก็หาความสุขไม่เจอ จะมีก็แต่ความเคร่งขรึมจริงจังเท่านั้น
และดวงตาที่เคยสงบคู่นั้นของมัน พอมองไปทางต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง ก็ไม่อาจปกปิดความตื่นตระหนกได้ไหว
