พอต้วนหลิงเทียนปรากฏตัวออกมา ชายชราก็มองกล่าวแสดงความยินดีด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เจ้าหนู เจ้าผ่านการทดสอบเป็นนักศึกษา 10 ดาวของสถานศึกษาหมอกเร้นลับของเราแล้ว…ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าก็คือนักศึกษา 10 ดาวของสถานศึกษาหมอกเร้นลับเรา”
“ข้าเองก็เป็นอาจารย์คนหนึ่งของสถานศึกษาหมอกเร้นลับ เรียกว่า อวิ๋นฮุ่ย”
เมื่อชายชราพูดกับต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง ใบหน้ามันหาได้เฉยเมยไร้แยแสเหมือนเคย ยังแลดูกระตือรือรั้นนัก “เจ้าหนู แล้วเจ้ามีชื่อว่าอะไร?”
“ต้วนหลิงเทียน”
แม้ต้วนหลิงเทียนจะพบว่าท่าทีของชายชราผิดจากก่อนหน้าราวหน้ามือเป็นหลังมือ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร แม้ก่อนหน้าอีกฝ่ายจะคล้ายเย่อหยิ่งไปบ้าง เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันผิดแปลกแต่อย่างใด
ในโลกที่ผู้เข้มแข็งได้รับการนับถือ ก่อนที่ท่านจะร้ายกาจมากพอ ก็มีแต่จะโดนผู้อื่นดูหมิ่นรังแกเท่านั้น
“ชื่อดี!”
ชายชราคลี่ยิ้ม ก่อนจะถามสืบต่อ “ว่าแต่เจ้ามาจากที่ใดรึ?”
สำหรับคำถามดังกล่าวของชายชรา ต้วนหลิงเทียนเพียงปั้นแต่งเรื่องตอบไปอย่างขอไปที แม้ชายชราจะไปสืบค้น ก็เกรงว่าจะไม่พบเจออะไรเลย
เนื่องเพราะสถานศึกษาหมอกเร้นลับเปิดรับสมัครนักศึกษาใหม่ทุกปี และไม่ได้ใส่ใจกับความเป็นมาของนักศึกษามากนัก ขอเพียงมีพรสวรรค์และความเข้าใจสูงพอ และเผยมันออกมาให้ประจักษ์ สถานศึกษาก็สนใจแค่ว่านี่คืออัจฉริยะที่จะประสบความสำเร็จอีกคนเท่านั้น
