หน้าประตูใหญ่ของสถานศึกษาหมอกเร้นลับ มีบิดาชราคนหนึ่งกำลังยืนกล่าวคำกับลูกสาวด้วยใบหน้าอ่อนโยน แม้ไม่ได้แลดูเข้มงวดกวดขันมากนัก แต่ฟังแล้วเห็นชัดว่ามันก็ตั้งความหวังไว้ไม่น้อย
“เจ้าเด็กหัวเหม็น วันหน้าหากเจ้าผ่านการทดสอบเข้าสถานศึกษาหมอกเร้นลับได้สำเร็จ ต่อให้บิดาผู้นี้ตกตาย ก็นอนตายตาหลับแล้ว!”
“หลงเอ๋อ พยายามเข้า”
…
เมื่อต้วนหลิงเทียนมาถึงหน้าประตูสถานศึกษาหมอกเร้นลับ เขาก็พบฉากอาวุโสส่งรุ่นเยาว์มากมาย พาลให้เขานึกถึงชีวิตที่แล้วตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยบนโลกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
เขาเป็นเด็กกำพร้า ตอนไปสอบอะไร เขาก็ไปเพียงลำพัง…
ในอดีตตอนจะเข้าสู่สถานที่สอบแข่งขัน เขาก็เห็นเด็กมัธยมปลายรุ่นเดียวกันมีผู้ปกครองมาส่งด้วยความวาดหวัง ทั้งให้กำลังใจอย่างดี ทำให้เขาที่ไม่มีใครรู้สึกอิจฉาจับใจนัก…
