พอต้วนเฉียวอวี่กล่าวถึงจุดนี้ อวี๋ชิวซวนก็กระแอมขัดไม่กี่ครั้ง แล้วเปลี่ยนเรื่องทันที
ต้วนหลิงเทียนที่มองต้วนเฉียวอวี่ข้างกาย พอเห็นท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของนาง เขาก็อดเอื้อมมือไปลูบหัวนางไม่ได้
พอต้วนหลิงเทียนกลับมารู้สึกตัว เขาก็พบว่ามือซนไปบ้าง แต่ต้วนเฉียวอวี่ก็ไม่ได้รังเกียจอะไรแถมังเผยท่าทีพึงพอใจมา สองตายิ้มหยีจนแทบปิด ราวกับชอบให้เขาลูบหัวแบบนี้
เห็นนางแลดูมีความสุข ต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดหยุดมือ ยีหัวนางเล่นต่ออีกสองสามรอบ
“พี่ชายอ่า ท่านทำผมข้ายุ่งอีกแล้ว”
ต้วนเฉียวอวี่ทำปากจู๋กล่าวบ่นออกมา สองตากลมใสราวมีม่านน้ำฉาบเคลือบกระพริบปริบๆ
ถึงแม้ปากจะกล่าวบ่น แต่น้ำเสียงก็แลดูชอบใจมากกว่า
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มว่า “พี่ชาเจ้า ชอบยีผมเจ้าเล่นด้วยหรือ?”
ได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน ต้วนเฉียวอวี่ก็นิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นแววตานางก็สั่นไหวเล็กน้อย ค่อยพยักหน้า “ใช่…พี่ชายชอบลูบหัวเสียวอวี่…”
ต้วนหลิงเทียนผงะไปเล็กน้อย
ทันใดนั้นเอง อยู่ๆเสียงในโถงรวมก็เงียบหายไป เพราะบัดนี้ทุกคนเอาแต่มองชม แหวนพื้นที่ในมือโจวอวิ๋นที่อยู่บนเวทีประมูลตาไม่กระพริบ
แหวนพื้นที่ดังกล่าว พึ่งมีคนนำมาส่งมอบให้โจวอวิ๋น
