และที่ไฉนมีผู้คนมากมายจดจําได้ว่าเป็นเสียงของนายท่าน 4 ตระกูลจังนั้น เพราะอีกฝ่ายรับหน้าที่ดูแลเหลาอาหารแห่งเด้วของตระกูลจัง ทําให้ผู้ที่เคยแวะเวียนผ่านไปลิ้มลองอาหารเลิศรสของเหลาอาหารตระกูลจัง มักคุ้นเคยกับเสียงของมันดี
“ดูเหมือนสหายหลาท่านจักจดจําเสียงของข้านายท่าน 4 ตระกูลจังผู้นี้ได้…ข้ารู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก และคงประเสริฐยิ่งหากทุกท่านไว้หน้าข้า วางมือจากโอสถเทพเจียอียิ่ง เพื่อให้ข้านําไปเป็นของขวัญให้ลูกชายคนเล็กของข้า!”
เมื่อมีหลายๆคนจดจําเสียงของนาย 4 ตระกูลจังได้ เจ้าตัวก็ส่งเสียงออกมาจากห้องส่วนตัวอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม ด้วยคําพูดดักคอผู้อื่นดังกล่าวของมัน ทําให้โจวอวิ่นที่อยู่บนเวทีประมูลขมวดคิ้วทันที “นาย 4 สกุลจัง เจ้าคิดท้าทายอํานาจตระกูลโจวเราหรือไร เจ้ากล่าวเช่นนั้นมิใช่คิดกดดันผู้อื่นไม่ให้เสนอราคาประมูลโต้งๆ นี้ขัดต่อกฎการประมูลของโรงประมูลตระกูลโจวเรา!”
“หรือ…เจ้าอยากให้ทุกครั้งที่โรงประมูลตระกูลจังเจ้าจัดงาน ให้พวกเราไปกล่าวเช่นนี้บ้างหรือไม่?”
เป็นธรรมดาที่โจวอนไม่พอใจกับค่าพูดดังกล่าวของนาย 4 ตระกูลจัง เพราะเมื่อมันพูดแบบนี้ออกมา คนที่กล้าเสนอราคาต่อก็ถือว่าไม่ไว้หน้ามัน เช่นนั้นก็อาจเป็นการล่วงเกินตระกูลจังได้
ต้องทราบว่าแขกที่เข้าร่วมการประมูล ก็ใช่ว่าจะมีฐานะและอํานาจมากพอจะงัดกับตระกูลจังได้ทุกคน
