เฉียนเฟยคล้ายคุ้นชินกับเหตุการณ์ทำนองนี้ไม่น้อย จึงไม่ได้สนใจอะไร แล้วจากไปพร้อมเสียงหัวเราะ
มองแผ่นหลังลูกชายคนรองที่หายลับสายตาไป ท่าทีดุร้ายก่อนหน้าของเฉียนเยว่จิ้นก็หายไป ในแววตามีแต่ความอ่อนโยน…มันมีลูกชายแค่ 2 คนเท่านั้น ถึงแม้บุตรชายคนโตจะมีพรสวรรค์โดดเด่น และวันหน้าต้องเป็นผู้นำตระกูลเฉียนที่ดีได้แน่ แต่อีกฝ่ายก็เป็นดั่งท่อนไม้ ไม่ชอบพูดคุยเฮฮา ไม่ค่อยเอาอกเอาใจหรือคุยกับมันมากนัก
ถึงแม้ลูกชายคนโตจะทำให้มันมีหน้ามีตาและภาคภูมิใจไม่น้อย แต่ลูกคนโปรดของมันก็คือเฉียนเฟย
‘อย่างไรเรื่องนี้ก็ไม่อาจไม่เตือนเจ้ารอง…ศิษย์นิกายฟ้าจรัสแสงนั่นมิอาจล่วงเกินได้จริงๆ’
หลังเฉียนเฟยจากไป เฉียนเยว่จิ้นก็คิดในใจอย่างเคร่งเครียด
อันที่จริงถึงแม้มันจะไม่เรียกลูกคนรองมาตักเตือน มันก็รู้ดีว่าลูกชายคนรองของมันไม่กล้าไปตอแยล่วงเกินศิษย์นิกายฟ้าจรัสแสงแน่นอน และนี่ยังเป็นเหตุผลที่มันปล่อยให้ลูกชายคนรองของมันทำอะไรตามใจตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ลูกชายของมันอาจไม่ได้มีสายตาแหลมคมอะไรมากนัก แต่เทพขั้นต่ำที่ติดตามอู่ข้างลูกชายมันมีสายตาแหลมคมมาก ทำให้หลายปีที่ผ่าน ลูกชายของพวกมันไม่เคยไปล่วงเกินผู้ใดที่ไม่อาจล่วงเกินสักคน
มันเองก็มั่นใจว่าจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป
