เช่นนั้นหินเทพพันก้อน ก็ต้องใช้ผลึกอมตะขั้นสูงถึง 100,000 ชิ้นมาแล้ว
“ท่านลูกค้าท่าน…ท่านมิได้ล้อเล่นกระมัง?”
หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง พนักงานต้อนรับก็ฟื้นคืนสติ ยังหันไปมองถามต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาราวเห็นผี ใบหน้าฉายชัดถึงความเหลือเชื่อ
“เจ้าคิดว่าข้าพูดเล่น?”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองพนักงานต้อนรับผ่านๆ ย้อนถามว่า “หากร้านโอสถฮุ่ยเฉินของพวกเจ้าไม่อาจแลกเปลี่ยยนหินเทพจำนวนนี้ได้ก็บอกมา ข้าจะได้ไปร้านอื่น”
ในเมืองหลินซานนั้น แน่นอนว่าอัตราแลกเปลี่ยนผลึกอมตะขั้นสูงกับหินเทพนั้น ไม่เป็นไปตามอัตราแลกเปลี่ยนสาธารณะในระนาบเทพแน่นอน
อัตราแลกเปลี่ยนสาธารณะที่ว่า มักจะใช้กันในเมืองใหญ่ๆ
สำหรับเมืองหลินซานแห่งนี้ อัตราแลกเปลี่ยนจะสูงกว่าอัตราแลกเปลี่ยนสาธารณะ 1 ใน 10 ส่วน กล่าวได้ว่าหากอัตราแลกเปลี่ยนสาธารณะต้องใช้ผลึกอมตะขั้นสูง 100 ชิ้นเผื่อแลกหินเทพ 1 ก้อน ที่เมืองหลินซานแห่งนี้จำต้องใช้ผลึกอมตะขั้นสูงเพื่อแลกเปลี่ยน 10 ชิ้น
หลังจากนั้นร้านในเมืองหลินซานก็จะนำผลึกอมตะที่ได้ ไปแลกเปลี่ยนกับหินเทพในเมืองใหญ่อีกที เพื่อกินส่วนต่างดังกล่าว
หากจะถามว่า แล้วไฉนผู้คนถึงไม่ไปแลกเปลี่ยนที่เมืองใหญ่เองเล่า ทำไมต้องมาเสียค่าส่วนต่างเพิ่มขึ้นด้วย?
นั่นเพราะการเดินทางไปยังเมืองใหญ่ ก็มีความเสี่ยงต่อชีวิตและทรัพย์สิน หากไม่ใช่ตัวตนขอบเขตเทพใครจะกล้าเดินทางไปเมืองใหญ่?
