“มันเป็นศิษย์นิกายฟ้าจรัสแสงจริงๆหรือ?”
ผู้นำตระกูลเฉียน เฉียนเยว่จิ้น รู้สึกเหลือเชื่อยังรีบส่งข้อความไปถามเฉียนตงทันที เพราะมันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าศิษย์นิกายฟ้าจรัสแสงที่มีฐานะสูงส่ง จะมาเยือนเมืองเล็กๆอย่างเมืองหลินซานแห่งนี้ทำไม อยากได้อะไรไม่ใช่ในเขตตงหลงตะวันออกก็มีเมืองใหญ่ๆมากมายหรอกหรือ?
ต้องทราบด้วยว่าสำหรับคนของนิกายฟ้าจรัสแสงแล้ว ที่นี่ก็ไม่ต่างอะไรจากสถานที่ๆวิหกยังไม่อยากแวะเวียนมาขับถ่าย…
“ข้าเองก็ไม่อาจยืนยันได้ว่าที่มันพูดเป็นจริงหรือเท็จ…แต่ดูจากท่วงท่าลักษณะคำพูดคำจาของมัน ไม่คล้ายปลอมแปลง”
เฉียนตงก็ลอบส่งข้อความตอบกลับทันที
“ถึงมันจะเป็นศิษย์นิกายฟ้าจรัสแสงแล้วอย่างไร หากมันยังไม่บรรลุถึงขอบเขตเทพ ตระกูลเฉียนของพวกเราก็สามารถกลืนเนื้อคำนี้ลงคอได้…ขอเพียงไม่ให้เหลือร่องรอยใดๆให้สืบสาวถึงพวกเรา เช่นนั้นก็ไม่ชักนำเภทภัยอะไรมาสู่ตระกูลเฉียนพวกเราแล้ว”
เฉียนเยว่จิ้นกล่าว
“ท่านผู้นำ ฟังจากที่มันพูดก่อนหน้า…ดูเหมือนมันจะไม่ได้มาที่เมืองหลินซานคนเดียวและยังมีสหายอีก 2-3 คน…นอกจากนั้นตอนที่มันเดินเข้าร้านโอสถฮุ่ยเฉินของพวกเรา ก็สมควรมีคนพบเห็นมันไม่น้อย”
ขณะส่งข้อความ เฉียนตงก็ลอบยิ้มแห้งในใจ “ข้ารู้สึกว่าหากพวกเราคิดลงมือกับมันอย่างบุ่มบ่าม ออกจะโง่เขลาเกินไปหน่อย”
“อย่าได้ให้หินเทพเพียง 1,000 ก้อน เป็นบ่อเกิดหายนะของตระกูลเฉียนเราเลย…”
