ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนเหินร่างออกจากภูเขาไร้สิ้นสุดเพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองหลินซาน สถานการณ์ทางด้านสกุลเถี่ยก็ไม่ค่อยจะสงบนัก
กล่าวให้ถูกคือ สถานการณ์ในหมู่บ้านสาขา 4 ของสกุลเถี่ยมันไม่สงบ!
“คุณชายรอง ข้าได้พาลูกสาวของข้าไปเพื่อเข้าพิธีวิวาห์ที่หมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้แล้ว…แต่ผู้ใดจักไปรู้ว่าต้วนล่างนั่นมันกับเลือกฆ่าตัวตายหลังได้รับทราบความจริง อีกทั้งก่อนตายมันยังลั่นวาจาไว้ว่าไม่มีผู้ใดควบคุมชะตาชีวิตของมันได้…”
เถี่ยเหิง หัวหน้าหมู่บ้านสกุลเถี่ยสาขา 4 ยืนอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่มร่างผอมในชุดคลุมผ้าแพรวิเศษหรูหรา สีหน้าของมันแลดำเกรงนัก ศีรษะก้มต่ำกล่าวคำด้วยยน้ำเสียงสุภาพ ไม่แม้แต่จะกล้ามองหน้าชายหนุ่มผู้ฟังเบื้องหน้า
ชายหนุ่มในชุดคลุมผ้าแพรวิเศษแลดูหรูหรามีระดับคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น มันก็คือคุณชายรองตระกูลเฉียน เฉียนเฟย
ด้านหลังเฉียนเฟย ก็มีชาชรารูปร่างผ่ายยผอมปานไม้เสียบผี เส้นผมข้นคิ้วเป็นสีดอกเลา ใบหน้าซูบตอบ สองมือไพร่หลัง คนยืนหลับตาราววกำลังพักผ่อนอย่างเงียบงัน
“โฮ่? ไม่มีใครควบคุมชะตาชีวิตมันได้รึ?”
ได้ยินคำพูดของเถี่ยเหิง เฉียนเฟยก็กล่าวเยยหยันออกมาด้วยสีหน้ารังเกียจ “ต้วนล่างนั่น…หรือมันคิดว่าแค่มันตายแล้วจะจบเรื่องราว?”
“ในเมื่อมันไม่แต่งกับลูกสาวเจ้า ก็ไม่ต่างอะไรกับขัดคำข้า เช่นนั้นมันตายก็สมควร! แต่ไหนเลยจะให้มันตายแค่คนเดียวได้!!”
