ต้วนล่างไม่ใช่แค่ชายหนุ่มที่มีพรสวรรค์มากที่สุดในบรรดาคนรุ่นเยาว์ของพวกมันเท่านั้น แต่อีกฝ่ายเป็นดั่งลูกหลานของพวกมัน ยังเห็นอีกฝ่ายเติบโตมาตั้งแต่แบเบาะ และการฆ่าตัวตายของต้วนล่างครั้งนี้ ก็เพื่อไม่ให้หมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้ต้องพลอยประสบเคราะไปด้วย…
ไม่กี่วันหลังจากนั้น หมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้ก็ง่วนอยู่กับการจัดงานศพที่ไม่มีแม้แต่ร่างให้กลบฝังของต้วนล่าง
ต้วนหลิงเทียนที่เดิมทีคิดจะออกจากหมู่บ้านสกุลต้วนทิศใต้ไปหลังจบงานแต่งต้วนล่าง เขาก็รั้งอยู่ต่อเพื่อเข้าร่วมงานศพ หมายส่งต้วนล่างเป็นครั้งสุดท้าย
จนเมื่อสร้างหลุมฝังศพกับป้ายวิญญาณของต้วนล่างแล้วเสร็จ ต้วนหลิงเทียนก็คิดจะจากไป
“ช้าก่อน! หลานหลิงเทียน!!”
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ต้วนหลิงเทียนจะจากไป ต้วนอี้เตาก็เอ่ยทักต้วนหลิงเทียนเสียงดัง จนทำให้เขาผงะไปเล็กน้อย “ลุงอี้เต้ามีอะไรหรือ?”
เมื่อต้วนหลิงเทียนเห็นต้วนล่างเป็นเพื่อนคนหนึ่ง เช่นนั้นต้วนอี้เตาที่เป็นบิดาของต้วนล่างก็ได้รับการปฏิบัติจากเขาด้วยความสุภาพเหมือนผู้หลักผู้ใหญ่คนหนึ่ง
“หลานหลิงเทียน นี่เป็นของขวัญที่ท่านมอบให้ลูกชายข้า…ท่านมีใจ แต่น่าเสียดายที่ลูกชายข้ามิมีวาสนารับของล้ำค่าเช่นนี้”
ต้วนอี้เตาส่งแหวนพื้นที่ๆต้วนหลิงเทียนมอบให้ต้วนล่างเป็นของขวัญวันแต่งงานกลับมา และฟังจากคำพูดของอีกฝ่าย เห็นชัดว่าอีกฝ่ายรู้แล้วว่าภายในแหวนมีกระบี่อมตะระดับจักรพรรดิอยู่
