“ยิ่งไปกว่านั้น ในบรรดา 81 ระนาบเทวโลกก็มิได้ขาดตัวตนขอบเขตเทพ…เว้นเสียแต่เจ้าจะหลบไปซ่อนตัวอยู่ในระนาบโลกียะ หาไม่แล้วถึงเจ้าจะบรรลุถึงขอบเขตเทพ ก็ไม่มีที่ไหนปลอดภัยสำหรับเจ้า”
ได้ยินคำพูดของวารีเทพชำระโลการอบนี้ ต้วนหลิงเทียนก็ได้แต่นิ่งเงียบไป
สถานการณ์ของเขาในปัจจุบัน ตัวเขาย่อมตระหนักดี
และมันเป็นอย่างที่วารีเทพชำระโลกาพูดมาไม่มีผิด
“นอกจากนั้น รอบนี้เพราะพวกเราได้กลืนกินเทพเบญจธาตุขั้นที่ 8 จากค่ายกล อย่างน้อยๆก็ต้องใช้เวลาสักระยะเพื่อย่อยพลังที่ดูดซับมาให้เป็นของพวกเราจริงๆ…ทำให้ยากที่พวกเราจะช่วยเหลืออะไรเจ้าได้ไปสักพัก”
“จริงอยู่ที่เจ้าสามารถเลือกไปหลบซ่อนตัวเพื่อบ่มเพาะในระนาบโลกียะได้…แต่นั่นต้องส่งผลกับความรู้สึกนึกคิดเจ้าแน่ และต้องกระทบถึงการบ่มเพาะเจ้าไม่มากก็น้อย เส้นทางสู่ขอบเขตเทพ หากเจ้ามีมารในใจแม้แต่นิดเดียว คิดจะบรรลุเทพยังยากยิ่งกว่าให้คนธรรมดาขึ้นสวรรค์เสียอีก”
“เช่นนั้นข้าคิดว่า การที่เจ้าไปยังระนาบเทพล่วงหน้า เป็นสิ่งที่ดีที่สุด”
“อย่างน้อยๆเมื่อไปถึงระนาบเทพแล้ว ไม่ว่าจะบังเอิญขึ้นไปยังดินแดนการล่มสลายแห่งทวยเทพหรือไม่ แต่อย่างน้อยๆตลอด 300 ปีหลังจากนี้ เจ้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องที่จะถูกใครจ้องเล่นงานเพราะครอบครองหยก…ที่สำคัญ การฝึกฝนบ่มเพาะบนระนาบเทพ 300 ปี สำหรับเจ้าแล้วมันมีค่ายิ่งกว่าบ่มเพาะในระนาบเทวโลก 3,000 ปีแน่นอน!”
