“พวกเจ้าอยากทำอะไรก็เชิญ”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองหยางเหมิงกับพวกทั้ง 4 ด้วยสายตาไม่แยแส กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าอุตส่าห์ตระเตรียมวางแผนไว้ตั้งหลายวัน หมายล่อให้พวกเจ้ามาติดกับ…วันนี้ในเมื่อพวกเจ้ามากันแล้ว แถมยังนำเทพเบญจธาตุมาส่งให้ข้าถึงที่ ข้าเองก็ไม่คิดจะล้มเลิกกลางคันหรอก”
“หากพวกเจ้าอยากได้เทพเบญจธาตุกลับไป ก็เชิญลงมือได้เลย”
“แต่พวกเจ้าเร่งมือหน่อยก็ดีเพราะข้าเกรงว่ามันจะสายเกินไป สุดท้ายพวกเจ้าอาจจะทำได้แค่มองดูเทพเบญจธาตุของพวกเจ้าถูกเทพเบญจธาตุของข้ากลืนกินจนหมด”
คำพูดของต้วนหลิงเทียน เรียกว่าทำให้พวกหยางเหมิงทั้ง 4 มีโมโหนัก สีหน้าของพวกมันแต่ละคนเปลี่ยนไปทันที พอมองต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง ในสายตาก็เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน
อนิจจาต้วนหลิงเทียนยังคงมองพวกมันอย่างไม่แยแส
วันนี้หากไม่ใช่เพราะเขาตระเตรียมการไว้ก่อนจนมีเปรียบ เกรงว่าคนที่ต้องตายก็คือเขา
ดังนั้นสำหรับทั้ง 4 คนเบื้องหน้า เขาไม่มีความคิดจะเมตตาสงสารพวกมันแม้แต่น้อย หากพวกมันจะโทษใครก็ได้แต่โทษตัวเอง!
“ลงมือเถอะ! ต่อให้ตายก็ต้องช่วยเทพเบญจธาตุของพวกเรากลับมาให้ได้ หาไม่แล้วอนาคตสดใสของพวกเราก็มีอันต้องพังทลายหมดสิ้น!”
เหอชุนลี่เอ่ยออกเสียงหนัก
ถึงแม้จะไม่มีเทพเบญจธาตุ แต่เหอชุนลี่ก็มั่นใจว่าตัวเองต้องบรรลุถึงขอบเขตเทพได้แน่ๆ
