สองตาจี้โยวเผยประกายเยียบเย็น เสียงกล่าวยังต่ำลงแฝงอำมหิต
“เรื่องนี้ทำไม่ได้”
หวู่หงชิงย่นคิ้วเบาๆ ส่ายหัวไปมาพลางกล่าว “เว้นเสียแต่จะสิ้นไร้หนทางแล้วจริงๆ ดีเสียกว่าที่จะหาทางสู้กับมันตรงๆ…เพราะไม่ว่าท่านหรือข้า หากพวกเราเล่นงานคนใกล้ชิดมัน ก็ไม่ต่างอะไรกับเอาชื่อเสียงทั้งหมดของพวกเราไปโยนลงโคลน”
“นอกจากนี้ท่านอย่าได้ลืมไป ว่าต้วนหลิงเทียนมันมิได้ตัวคนเดียว…เบื้องหลังมันยังมีจักรพรรดิสวรรค์แห่งจี้เมี่ยเทียน ฟงชิงหยาง ผู้นั้นอยู่ทั้งคน…”
หวู่หงชิงเอ่ยคำเสียงเข้ม
“ฟงชิงหยาง?”
พอได้ยินคำพูดของหวู่หงชิง จี้โยวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นดวงตาก็ฉายแววเยียบเย็น “ข้าลืมมันไปเสียฉิบ…อย่างไรเสีย เรื่องนี้ข้าต้องไปหาความจากมันแน่!!”
กล่าวถึงประโยคท้ายยิ่งมาแววตาของจี้โยวก็ยิ่งเย็นชา
“ท่าน…คิดจะไปหาความจากมัน?”
พอได้ยินคำพูดมั่นใจดังกล่าวของจี้โยว มุมปากหวู่หงชิงอดยกยิ้มแสยะขึ้นมาด้วยความดูแคลนไม่ได้ “จักรพรรดิสวรรค์จี้ฟ่านเทียน ข้าเกรงว่าเรื่องนี้ท่านอาจจะยังไม่ทราบ…แต่จักรพรรดิสวรรค์แห่งจี้เมี่ยเทียน ฟงชิงหยาง ผู้นั้น บัดนี้มันทะลวงถึงขอบเขตราชาเทพขั้นต่ำเหมือนข้าแล้ว…อาศัยท่านที่เป็นเพียงเทพขั้นสูง ต่อให้คิดเล่นงานมัน ก็รังแต่จะโดนมันฆ่าทิ้งเอาเปล่าๆ…”
“ท่านว่าอะไร!?”
