ิญญาณ พวกมันล้วนเป็นการใช้พลังวิญญาณที่ข้าคิดเอง ผู้อื่นเรียนมิได้ ส่งให้ใครก็มิได้”
เจียงผิงอันอธิบาย
ฮั่วไห่โจวหาได้เชื่อวาทะเจียงผิงอันไม่
“เจ้าคิดว่าโกหกเช่นนี้จะหลอกใครได้? เราโง่กันหมดหรือ? คนระดับเจ้าจะเผยพลังระดับสูงเช่นนั้นได้ด้วยหรือ?”
การที่เจียงผิงอันเรียกภายฉายของจินตี๋ออกมาได้ คล้ายคลึงกับพรสวรรค์อำนาจศักดิ์สิทธิ์ของหร่านหงเฉิน
แต่ยามนี้ เจียงผิงอันบอกว่าเขาสร้างอำนาจศักดิ์สิทธิ์นี้ขึ้นมาบอกผู้ใดก็ย่อมไม่เชื่อ
ปวงชนคิดเช่นนั้นจริง ๆ นึกไปว่านี่คือข้ออ้างที่อีกฝ่ายไม่อยากส่งวรยุทธ์ให้
ผู้ทราบสัจธรรมมีเพียงเยี่ยอู๋เฉินและเฉียนฮวั่นโหรว
“แค่ก ๆ”
เจียงผิงอันกระอักไออย่างอ่อนแรงสองหน “ข้าคร้านเกินจะอธิบายกับเจ้าแล้ว เจ้ามาสืบวิญญาณเลยมา ใต้เท้าประมุขศาลารบกวนท่านสืบวิญญาณตาเฒ่าผู้นี้ก่อน ข้าคิดว่าตาเฒ่าผู้นี้เป็นสายลับจากเคหาสน์เทพจันทราขอรับ”
ทั่วทั้งสำนักพลันเงียบกริบ
คนทั้งหลายล้วนตะลึง พวกเขาเพิ่งเคยพบเห็นผู้ฝึกตนบ้าระห ่าได้ถึงเพียงนี้ กล้ากระทำตัวไม่สุภาพกับผู้ปกครองฝ่ายรักษาระเบียบกระทั่งผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ยังไม่กล้าเช่นนี้เลย
เจียงผิงอันเห็นฮั่วไห่โจวไม่พูดจา ก็ปริปากขึ้นเอง “เร็วเข้าสิ มาสืบวิญญาณข้า สายลับอย่างเจ้ากลัวแล้วล่ะสิ? กลัวตัวตนถูกเปิดโปงหรือ? หรือไปทำเรื่องชั่ว ๆ ไว้เยอะเกินไปแล้วไม่กล้าให้คนอื่นเห็น?”
ฮั่วไห่โจวเดือดดาลจนร่างสะท้าน นับแต่เขามานั่งในตำแ
